گل صحرائى لت و پار شده

"گل صحرائى" داستان واقعى واريس ديرى است که کودکيش را در ميان قبايل چادر نشين سوماليائى، پابرهنه و زير تابش شديد آفتاب دنبال پيدا کردن آب و چراندن حيوانات گذراند و در پنج سالگى ختنه شد و بخش اعظم دستگاه تناسلى او را زنى کولى با تيغ ريش تراشى کند شده اى بريد و بعد او را چنان به هم دوخت که حتى ادرار کردن ساده هم به نوعى شکنجه تبديل شد. او زمانى که تنها ١٢ سال سن داشت از دست پدرش که مى خواست او را بزور به مرد شصت ساله اى شوهر دهد فرار کرد و بدون اينکه کوچکترين تصورى از دنياى بزرگ خارج از ايل و چادر و قبيله داشته باشد، پا در مسير زندگى نهاد و نهايتا سرسختى و شجاعت و پشتکارش او را به نمايشگاههاى مد لندن و نيويورک و ميلان و پاريس رساند و به او شهرت جهانى داد. او اکنون سفير مخصوص سازمان ملل در سومالى و يکى از فعالين مبارزه با مثله کردن دختران در سطح بين الملى است. واريس ديرى با زبانى ساده و شيوا داستان زندگى پر پيچ و خم خود را بازگو مى کند. او به قول خودش يکى از خوشبخت ترين و معدود زنانى است که توانسته است از جهنمى که برايش تعيين شده بود فرار کند و مسير زندگى خود را طورى ديگر انتخاب نمايد. براى ميليونها زن و دختر جوانی که در جوامع عقب مانده و سنتى اسلام زده گير افتاده اند، راه برون رفتى وجود ندارد. بجز خودکشى و خودسوزى که شمار زيادى به آن دست مى زنند.

برجسته ترين بخش اين کتاب، داستان دردناک و متاثر کننده او در رابطه با ختنه شدن، اين سنت غير انسانى و وحشيانه در بين مردم سومالى و بسيارى ديگر از کشورهاى آفريقائى و مخصوصا کشورهائى که اسلام در آنها نفوذ دارد، است. او سنتها را زير پا مى گذارد و براى اولين بار در سطح بين المللى در مورد اين تجربه و بلائى که روزانه بر سر هزاران دختر بچه مى آيد صحبت مى کند. واريس مى نويسد: "مامان يک تکه چوب را از شاخه درخت کهنى کند و آنرا بين دندانهاى من گذاشت که گازش بگيرم. بعد من را روى سنگ گذاشت و خودش پشت من نشست و بدن من را محکم بين پاهايش نگه داشت و دستهاى مرا دور رانهايش قرار داد که تکان نخورم. من از ترس يخ زده بودم. خاطره چهره شکنجه شده امان خواهر بزرگترم، دوباره در ذهنم زنده شد و پيش خودم گفتم، درد زيادى را بايد تحمل کنم. به زن کولى که روبرويم نشسته بود و داشت حاضر مى شد خيره شدم. قيافه اش شبيه همه زنان معمولى سوماليائى بود با يک روسرى رنگى دور سرش و پيرهن رنگارنگ کتانى برتن. منتها مطلقا هيچ لبخندى بر لب نداشت و خيلى جدى با يک نگاه مرده در چشمانش به من مى نگريست. چشمان من روى او خيره مانده بود. مى خواستم بدانم با چه چيزى مى خواهد مرا ببرد. انتظار داشتم از کيفش يک چاقوى بزرگ در بياورد، اما او يک تيغ شکسته کوچک را از درون کيسه اى بيرون کشيد و آنرا بالا گرفت که آزمايشش کند. آفتاب هنوز کاملا در نيامده بود، اما آنقدر هوا روشن بود که بشود رنگها را تشخيص داد و من روى لبه تيغ خون خشک شده مى ديدم. او با تف تيغ را خيس کرد و با گوشه پيراهنش آنرا پاک کرد.

مادرم چشمان مرا با پارچه اى بست و بعد احساس کردم گوشتم، آلت تناسلى ام دارد بريده ميشود. صداى تيغ کند را مى شنيدم که در پوستم فرو مى رود و گوشتم را اره مى کند. وقتى به گذشته فکر مى کنم، واقعا نمى توانم باور کنم اين اتفاق براى من افتاده است. هيچ راهى در دنيا وجود ندارد که من بتوانم اين حادثه را بدرستى توضيح دهم. مثل اين است که تکه اى از گوشت ران انسان را ببرند يا دست او را قطع کنند، با اين تفاوت که آلت تناسلى حساس ترين اندام بدن انسان است. تمام تلاش خودم را مى کردم که تکان نخورم، چون خواهرم را ديده بودم و مى دانستم که هرچقدر تقلا کنم بيشتر شکنجه خواهم کشيد. متاسفانه پاها و رانهايم بدون اراده من بشدت ميلرزيدند و من دعا مى کردم که اين عذاب هر چه زودتر به پايان برسد. فکر کنم همينطور شد. چون بزودى بيهوش شدم.

وقتى بهوش آمدم، فکر کردم تمام شده است، اما اشتباه مى کردم. سخت ترين قسمت آن تازه داشت شروع ميشد. چشم بند من کنار رفته بود و من زن قصاب را مى ديدم که انبوهى از تيغهاى درخت اقاقيا را کنار خود روى سنگ گذاشته است. او از اين سيخکها استفاده مى کرد که توى پوست من سوراخ ايجاد کند و بعد يک نخ قوى را از اين سوراخها رد مى کرد که من را با آن به هم بدوزد. رانهايم کاملا بيحس شده بودند، اما درد بين آنها چنان شديد بود که من آرزو مى کردم، مى مردم و راحت مى شدم.

وقتى دوباره چشمانم را باز کردم، زن قصاب رفته بود، من را جابجا کرده بودند و من کنار سنگ گوشه اى افتاده بودم. پاهايم را با تکه هاى پارچه از مچ پا تا آخر زانوها به هم بسته بودند که نتوانم تکان بخورم. اطرافم را نگاه کردم که مادرم را پيدا کنم. اما او هم رفته بود و من تک و تنها آنجا مانده بودم. به تخته سنگى که قبلا روى آن نشسته بودم نگاهى کردم. غرق در خون بود، انگار که يک حيوان را روى آن قصابى کرده بودند. تکه هاى گوشت من روى آن زير آفتاب داغ در حال خشک شدن بودند. مدتى بعد مادرم و خواهرم برگشتند و براى من چادر کوچکى زير درختى درست کردند که طبق سنن من مى بايست چند هفته آينده را در آن مى گذراندم که حالم بهتر شود.

فکر مى کردم عذاب کشيدنم تمام شده، اما زمانى که مجبور شدم ادرار کنم، فهميدم هنوز ابتداى راه هستم. اولين قطره اى که آمد، مانند اسيدى که پوست را مى خورد، سوزش شديدى در تمام تنم دواند. زن کولى چنان من را به هم دوخته بود که تنها يک سوراخ خيلى کوچک براى ادرار و عادت ماهانه ام گذاشته بود. اين استراتژى عالى آنها بود که تضمين کنند تا زمان ازدواجم من با هيچ مردى رابطه نداشته باشم و همسر آينده ام يک دختر باکره گيرش بياد. در خيلى از موارد شب اول عروسى شوهر با يک چقو اندام تناسلى همسرش را پاره مى کند که بتواند به آن دخول کند. بيشتر از يکماه طول کشيد که زخم من التيام پيدا کند و پاهاى مرا باز کنند و من بتوانم دوباره راه بروم و به پيش ديگر اعضاى خانواده ام برگردم. آنچه از آلت تناسلى من مانده بود، يک تکه صاف پوست بود که مانند يک زيپ به هم دوخته شده بود و سوراخ بسيار کوچکى وسط آن بود که حتى قطرات ادرار هم يکى يکى از ان خارج ميشدند. يک ادرار ساده بعد از ان گاهى وقتها بيست دقيقه طول مى کشيد. عادت ماهانه عذاب اليم بود."

طبق آمارهاى سازمان ملل سالانه دو ميليون دختر در سراسر دنيا قربانى اين سنت وحشيانه و غير انسانى ميشوند. اين عمل در شرايطى بسيار عقب مانده و غير بهداشتى توسط زنان محلى و بدون هيچ داروى بيهوشى و بيحسى صورت مى گيرد. در مناطق مختلف دنيا شدت و ضعف اين عمل فرق مى کند. کمترين آن بريدن قسمت بالائى کليتوريس است که زن را براى هميشه از لذت سکس محروم مى کند و بدترين آن اتفاقى است که واريس تجربه کرده است و هشتاد درصد زنان در سومالى به اين ترتيب ناقص مى شوند. از آنجائى که بخش اعظم کليتوريس و لبهاى بيرونى و درونى آلت تناسلى از بين مى روند، زن در معرض انواع و اقسام عفونتها و امراض خطرناک مانند هپاتيت و ايدز و کزاز و عفونتهاى ادرارى قرار ميگيرد. خون دوران عادت ماهانه معمولا پشت ديوار بسته شده واژن جمع شده و قطره قطره بيرون ميريزد که علاوه بر دردناک بودن دوران پريود، موجب عفونت و امراض مختلف ميشود. خيلى از اين دختران حتى به روز دوم عملشان هم نمى رسند و در اثر خونريزى ميميرند. شمار زيادى هم در هفته هاى اول و دوم عفونت شديد ميگيرند و جانشان را از دست مى دهند. واريس بياد مى آورد که صبح يکى از روزها وقتى او خيلى کوچک بود، خواهر بزرگترش حليمه با مادرش از خانه خارج شد و هيچوقت برنگشت. بزرگترها بعدا تعريف مى کردند که او چندين هفته با عفونت و گانگرين دست و پنجه نرم کرده است و سرانجام مرده است.

باورکردنى نيست که چه تعداد بالائى از مردم نه در آفريقا و آسيا، بلکه در کشورهائى مانند آمريکا و انگلستان دست به چنين عمل وحشيانه اى ميزنند و دخترانشان را قربانى اين سنت غير انسانى مى کنند. مرکز کنترل و پيشگيرى امراض در منطقه نيويورک آمريکا برآورد کرده است که بيش از بيست و هفت هزار زن و دختر جوان تنها در اين منطقه ختنه شده و يا ميشوند. دولت آمريکا ختنه کردن دختران را غير قانونى اعلام کرده است. اما اغلب موارد، جامعه آفريقائيان در اين کشور پول روى هم گذاشته و يکى از زنان کولى را به آمريکا دعوت مى کنند که گروهى از دختران کوچک را ختنه کند.

بدبختى اين است که چنان اين فرهنگ و سنت، ختنه کردن دختران را تابو کرده است که کمتر کسى جرات مى کند در مورد آن صحبت کند و يا آنرا به نقد بکشد. مردم سومالى معتقدند که چيز کثيفى بين پاهاى زن هست که بايد با ختنه کردن او از بين برود. مى گويند زنان تا وقتى ختنه نشده اند، کثيفند و منشا فساد و زشتى مى باشند. کسى حاضر نيست با دخترى که ختنه نشده است ازدواج کند و خانواده ها ناچارند دخترانشان را ختنه کنند که بتوانند آنها را شوهر بدهند.

واريس، مانند بسيارى ديگر از کسانى که افکار دست راستى دارند و سعى مى کنند نشان دهند که اسلا م و مذهب عامل اصلى اين بدبختى نيستند، در اين کتاب تلاش مى کند که بگويد اين سنت ربطى به اسلام ندارد و قرآن چنين چيزى را نخواسته است. اما خود او هم ميداند که اين تلاش عبث است و فرهنگ ضد زن و مردسالارى که اسلام سياسى آنرا رسما اشاعه مى دهد و هرجا زورش برسد آنرا تبديل به قانون مى کند، چنين بربريتى را در حق زنان مجاز مى کند. زن طبق قوانين اسلامى، منشا فساد است و بايد او را اخته کرد که از سرپيچى او و به "فساد" کشاندن جامعه توسط او جلوگيرى کرد. ختنه وسيله ايست براى کنترل جنسى زن و براى ثبيت حاکميت و برترى مردان بر او.

پرتو عشق

مرا حرفه ای ديگر نيست
جز آنکه دوستت بدارم
و روزی که از مواهب من بی نياز شوی
و ديگر نامه های مرا نپذيری
کار و حرفه ام را از دست خواهم داد...
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا به جای همه ی جهانيان پوزش بخواهم
از همه ی جناياتی که مرتکب شده اند در حق زنان...
+++
از زنانگی ات دفاع ميکنم
آن سان که جنگل از درختانش دفاع می کند
و موزه ی لوور از موناليزا
و هلند از وان گوگ
و فلورانس از ميکل آنژ
و سالزبورگ از موزارت
و پاريس از چشمهای الزا...
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا شهرها را از آلودگی برهانم
و ترا برهانم
از دندان وحشی شدگان...
+++
زن لايه ی نمکی ست
که تن ما را از تعفن حفظ می کند
و نوشتن مان را از کهنگی...
+++
آنگاه که زن ما را به حال خود رها کند
يتيم می شويم...
+++
من کی ام بدون تو؟
چشمی که مژه هايش را می جويد
دستی که انگشتانش را می جويد
کودکی که پستان مادرش را می جويد...
+++
آنگاه که مرد
بر دوش زنی تکيه نکند...
به فلج کودکان مبتلا می شود...
+++
آنگاه که مرد زنی را برای دوست داشتن نيابد...
به جنس سومی بدل می شود
که هيچ ربطی به جنس های ديگر ندارد...
+++
بدون زن
مردانگی مرد
شايعه ای بيش نيست...
+++
به دنيای متمدن پا نخواهيم نهاد
مگر آنگاه که زن در ميان ما
از يک لايه گوشت چرب و نرم
به صورت يک نمايشگاه گل درآيد...
+++
چطور می توانيم مدينه ی فاضله ای برپا کنيم؟
حال آنکه هفت تيرهايی به دست داريم
عشق خفه کن؟...
+++
می خواهم دوستت بدارم...
و به دين ياسمن درآيم
و مناسک بنفشه بجا آرم...
و از نوای بلبل دفاع کنم...
و نقره ی ماه...
و سبزه ی جنگل ها...
+++
موهايت را شانه مزن
نزديک من
تا شب بر لباس هايم فرو نيفتد...
+++
دوستت دارم
و نقطه ای در پايان سطر نمی گذارم.
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا کرويت را به زمين بازگردانم
و باکرگی را به زبان...
و شولای نيلگون را به دريا...
چرا که زمين بی تو دروغی ست بزرگ...
و سيبی تباه...
+++
در خيابان های شب
جايی برای گشت و گذارم نمانده است
چشمانت همه ی فضای شب را در بر گرفته است...
+++
چون دوستت دارم... می خواهم
حرف بيست و نهم الفبايم باشی...
+++
به تو نخواهم گفت: «دوستت دارم»
مگر يک بار...
زيرا برق، خويش را مکرر نمی کند...
+++
آنگاه که دفترهايم را به حال خود بگذاری
شعری از چوب خواهم شد...
+++
اين عطر ... که به خود می زنی
موسيقی سيالی ست...
و امضای شخصی ات که تقليدش نمی توان...
+++
«ترا دوست نميدارم به خاطر خويش
ليکن دوستت دارم تا چهره ی زندگی را زيبا کنم...
دوستت نداشته ام تا نسلم زياد شود
ليکن دوستت دارم
تا نسل واژه ها پرشمار شود...».

 

هرگاه من از عشق سرودم، ترا سپاس گفتند

ـ۱ـ
شعرهايی که از عشق می سرايم
بافته ی سرانگشتان توست.
و مينياتورهای زنانگی ات.
اينست که هرگاه مردم شعری تازه از من خواندند
ترا سپاس گفتند...

ـ۲ـ
همه ی گل هايم
ثمره ی باغ های توست.
و هر می که بنوشم من
از عطای تاکستان توست.
و همه ی انگشتری هايم
از معادن طلای توست...
و همه ی آثار شعريم
امضای ترا پشت جلد دارد!

ـ۳ـ
ای قامتت بلندتر از قامت بادبان ها
و فضای چشمانت...
گسترده تر از فضای آزادی...
تو زيباتری از همه ی کتاب ها که نوشته ام
از همه ی کتاب ها که به نوشتن شان می انديشم...
و از اشعاری که آمده اند...
و اشعاری که خواهند آمد...

ـ۴ـ
نمی توانم زيست بی تنفس هوايی که تو تنفس می کنی.
و خواندن کتاب هايی که تو می خوانی...
و سفارش قهوه ای که تو سفارش می دهی...
و شنيدن آهنگی که تو دوست داری...
و دوست داشتن گل هايی که تو می خری...

ـ۵ـ
نمی توانم... از سرگرمی های تو هرگز جدا شوم
هرچه هم ساده باشند
هرچه هم کودکانه... و ناممکن باشند
عشق يعنی همه چيز را با تو قسمت کنم
از سنجاق مو...
تا کلينکس!

ـ۶ـ
عشق يعنی مرا جغرافيا درکار نباشد
يعنی ترا تاريخ درکار نباشد...
يعنی تو با صدای من سخن گويی...
با چشمان من ببينی...
و جهان را با انگشتان من کشف کنی...

ـ۷ـ
پيش از تو
زنی استثنائی را می جستم
که مرا به عصر روشنگری ببرد.
و آنگاه که ترا شناختم... آئينم به تمامت خويش رسيد
و دانشم به کمال دست يافت!

ـ۸ـ
مرا يارای آن نيست که بی طرف بمانم
نه دربرابر زنی که شيفته ام می کند
نه در برابر شعری که حيرتزده ام می کند
نه در برابر عطری که به لرزه ام می افکند...
بی طرفی هرگز وجود ندارد
بين پرنده... و دانه ی گندم!

ـ۹ـ
نمی توانم با تو بيش از پنج دقيقه بنشينم...
و ترکيب خونم دگرگون نشود...
و کتاب ها
و تابلوها
و گلدان ها
و ملافه های تختخواب از جای خويش پرنکشند...
و توازن کره ی زمين به اختلال نيفتد...

ـ۱۰ـ
شعر را با تو قسمت می کنم.
همان سان که روزنامه ی بامدادی را.
و فنجان قهوه را
و قطعه ی کرواسان را.
کلام را با تو دو نيم می کنم...
بوسه را دو نيم می کنم...
و عمر را دو نيم می کنم...
و در شب های شعرم احساس می کنم
که آوايم از ميان لبان تو بيرون می آيد...

ـ۱۱ـ
پس از آنکه دوستت داشتم... تازه دريافتم
که اندام زن چقدر با اندام شعر همانند است...
و چگونه زير و بم های کمر و ميان... (۱)
با زير و بم های شعر جور در می آيند
و چگونه آنچه با زبان درپيوند است... و آنچه با زن... با هم يکی می شوند
و چگونه سياهی مرکب... در سياهی چشم سرازير می شود.

ـ۱۲ـ
ما به گونه ای حيرتزا به هم ماننده ايم...
و تا سرحد محو شدن در يکديگر فرو می رويم...
انديشه ها مان و بيانمان
سليقه هامان و دانسته هامان
و امور جزئی مان در يکديگر فرو می روند
تا آنجا که من نمی دانم کی ام؟...
و تو نمی دانی که هستی؟...

ـ۱۳ـ
تويی که روی برگه ی سفيد دراز می کشی...
و روی کتاب هايم می خوابی...
و يادداشت هايم و دفترهايم را مرتب می کنی
و حروفم را پهلوی هم می چينی
و خطاهايم را درست می کنی...
پس چطور به مردم بگويم که من شاعرم...
حال آنکه تويی که می نويسی؟

ـ۱۴ـ
عشق يعنی اينکه مردم مرا با تو عوضی بگيرند
وقتی به تو تلفن می زنند... من پاسخ دهم...
و آنگاه که دوستان مرا به شام دعوت کنند... تو بروی...
و آنگاه که شعر عاشقانه ی جديدی از من بخوانند...
ترا سپاس گويند!

ورود زن ممنوع!

ورود زن ممنوع!

آپارتاید جنسی باید به تاریخ سپرده شود

 

این جمله ای است که حکومت اسلامی بر سردر جامعه ایران نصب کرده است. قرن بیست و یک است و هنوز در بخشی از این کره خاکی، باید جنگید تا نیمی از جامعه بطور رسمی در قوانین یک کشور انسان به حساب آید و با آن بعنوان یک انسان برخورد شود.

 

زمانی در آفریقای جنوبی سیاهپوستان رسما انسان محسوب نمیشدند و هیچ حقی به عنوان یک انسان نداشتند و این در قانون تنظیم شده بود و سر و کار خاطی با قانون و دادگاه و شلاق و زندان بود. بشریت با این لکه ننگ جنگید تا آنرا ملغی کرد و آپارتاید نژادی را برانداخت. چند دهه قبل تر از آن نه تنها زنان در تقریبا تمام دنیا حق رای نداشتند، بلکه کسی که مالکیت نداشت هم رسما و قانونا از حق رای ساده و معمولی در جامعه محروم بود. یعنی رای دادن مخصوص مردان طبقات اشراف و تجار بود. مردم مبارزه کردند و جنگیدند تا آن قوانین را نیز ملغی کردند. امروز ولی هنوز در گوشه هائی از این جهان، با زن به همان شیوه و حتی غیرانسانی تر رفتار میشود. جای آپارتاید نژادی را آپارتاید جنسی و جای ورود سیاه ممنوع را ورود زن ممنوع گرفته است. زن حق رفتن به ورزشگاه و دیدن یک مسابقه را ندارد. زن حق ورود به بسیاری از رشته های ورزشی را ندارد. زن حق آواز خواندن ندارد. زن حتی صدای خنده اش هم نباید بلند شود. در مقابل بسیاری از مشاغل نوشته شده است ورود زن ممنوع. این مشاغل مخصوص مردها است. مرد بطور اتوماتیک سرپرست خانواده است مهم نیست که زن در خانه چه نقشی دارد و چه وظایفی بر عهده گرفته است. قانون گفته است و بر پیشانی اش نوشته است که تو ارزش سرپرستی خانواده را نداری، صلاحیت سرپرستی مشترک بر فرزندان و تعلیم و تربیت آنها را نداری. سوار اتوبوس که میشود روی درب جلو نوشته اند ورود زنان ممنوع، زنان از در عقب سوار میشوند و دختر از پسر و حتی اعضای یک خانواده، خواهر از برادر، زن از همسر، پدر از دختر و مادر از پسر جدا میشود. حتی تصورش تکان دهنده است. در تفریحگاه ها و پارکها، در استخرها، کنار دریا، در مجالس عزا و عروسی، همه جا زن و مرد و حتی اعضای خانواده را از هم جدا میکنند. در اقتصاد خانواده زن حق تصمیم ندارد. بیکار هم بشود مشمول هیچ بیمه ای نمیشود. در قوانین کار، همه چیز بر مبنای مرد نوشته شده است. زن وجود ندارد. در خانه کنترلی بر دارائی خانواده ندارد، نصف مرد ارث میبرد همینطور که در قضا نصف مرد حق شهادت دارد و برای تصدی بسیاری از پست های قضائی هم صلاحیت او را ذاتا زیر سوال برده اند. و مساله به اینجا ختم نمیشود. از سن مهد کودک، بعنوان گناهکار به جامعه معرفی میشود. منشاء فساد نامگذاری میشود. باید از پسرها جدا شود و از بازی با آنها محروم گردد، در واقع آنها هم از بازی با او محروم شوند، چون آنها را فاسد میکند! بچه های سیاه هم حق بازی با بچه های سفید را نداشتند. قانون اینرا ممنوع کرده بود و اینجا دختر و پسر حق بازی با هم را ندارند. جنس مونث را، از همان دوره کودکی، در چادر میپوشانند تا دیگران را تحریک نکند و با این دیوار از همه چیز جدایش میکنند. حتی امکان لذت بردن از جست و خیز و بازی را از او میگیرند. او دختر است نه کودک، او زن است نه انسان! موجودی است که از همان کودکی تولید گناه میکند. کسی نباید هیچ گوشه ای از اندامش را ببیند. از موی سر تا پایش، از سینه تا سایر منحنی هایش، از صدا تا رنگ لباسش گناه تولید میشود و چندین علامت ممنوعه مقابل آن قرار دارد. هنوز در سن نوجوانی است که صاحب پیدا میکند. مثل برده مادام العمر درخدمت یکی دیگر در میاید. مثل کشتزار و به قیمتی که اسمش مهریه است در خدمت آقای خود در میاید تا هرطور خواست از آن استفاده کند، تا زمانی که او را نخواهد و یا کنیزان دیگری خریداری کند. از این ببعد او معمولا حتی با اسمش هم صدا زده نمیشود، او زن یکی دیگر است، خانم یکی دیگر است. قرار نیست از رابطه جنسی لذت ببرد. حتی بعضا ختنه اش میکنند تا مادام العمر امکان هرنوع لذتی از او سلب شود. وسیله ای برای لذت یکی دیگر است. خودش انسان نیست. اگر شوهرش را، که گاهی به اندازه پدر بزرگش سن دارد، نخواهد و به کس دیگری علاقمند شود و خطا! کند شلاقش میزنند، سنگسارش میکنند، چون به مالکش و صاحبش خیانت کرده است. به جرم عشق ورزیدن سنگسارش میکنند و در رسانه ها اعلام میکنند که زنان دیگر هم درس عبرت بگیرند و سر جایشان بنشینند و به موقعیت خود رضایت دهند. و این لیست انتها ندارد. این فلسفه حکومت های اسلامی و از جمله جمهوری اسلامی در برخورد به زن و جامعه در قرن بیست و یک است.

 

حجاب، سمبل این بردگی و بیحقوقی و سمبل آپارتاید جنسی است. زندان متحرکی است که همه جا با زن است. یا بعبارتی زن همه جا در آن است. حتی رنگ این زندان نیز توسط دولتی که زندانبان زن است تعیین میشود و تخطی از آن با شلاق و زندان پاسخ میگیرد. حجاب ابزاری است که هرلحظه میتوان بخاطر عدم رعایت آن، زن را به شلاق کشید، اذیت و آزار کرد، بهانه گرفت و به او توهین کرد. حجاب است که همه جا حکومت آپارتاید را نه تنها به خود زن که به همگان گوشزد میکند و این جداسازی را هر لحظه عملی میکند و هر کس پا از خانه بیرون میگذارد باید ببیند و هرلحظه بیاد بیاورد که اینجا آپارتاید حکومت میکند. بیجهت نیست که یک سانت که حجاب از سر عقب میرود با بیشترین بی رحمی و خشونت نیروهای سرکوب مواجه میشود.

 

اینها شنیع و تکان دهنده است، مو را بر تن بشر سیخ میکند، اما واقعی است. و اگر مقاومت هرروزه و توده ای زنان و مردم معترض به آپارتاید نبود، این تصویر همه جا، بر تمام شئون زندگی مردم حاکم شده بود. اگر این مقاومت توده ای نبود موقعیت زن در ایران از موقعیت سیاه در آفریقای جنوبی بمراتب وخیم تر و حقیرتر میبود اما مردم نگذاشته اند. قبول نکرده اند و این سردر جمهوری اسلامی را مدام پائین میکشند و زیر پا لگدمال میکنند. در ورزشگاه و در وسائل نقلیه، در مدرسه و دانشگاه، در خیابان و خانه، در کارخانه و اداره، در پارکها و کوهها، در بسیاری از مشاغل، در انتخاب رنگهای شاد، در راه انداختن دیسکوها، در رابطه پسر و دختر، در اجتماعات، در برپائی هشت مارسها، در مقاومت های خیابانی، و بویژه با عدم رعایت حجاب در ابعادی توده ای و سراسری، با بیرون انداختن موهای خود، با کوتاه کردن دامن ها، با تغییر رنگهای تیره به روشن و گاها با کنار زدن کامل آن، علیه این قوانین بپاخاسته اند و نگذاشته اند که این قوانین و این تصویر سیاه همه جا حاکم شود. این جنگ لحظه ای متوقف نشده است. و این یک منشاء بحران غیرقابل علاج حکومت است.

 

این سیستم قابل اصلاح نیست:

هرجور بزک کردن قوانین و آپارتاید جنسی در ایران، خاک پاشیدن به چشم زنان و به چشم همه مردم است. شاید برای کسانی اگر این سیستم را کمی اصلاح کنند قابل قبول شود و دست رهبران این حکومت را هم ببوسند و از آنها تقدیر کنند. شاید اگر یکی از هزاران جلوه هایش را عوض کنند، جریاناتی به وجد بیایند و در کنار همان حکومت بایستند و به آنها که قصد دگرگونی بنیادی این نظام را دارند لیچار بگویند و آنها را خشونت طلب بنامند. و شاید در پوشش دفاع از زن، کمپین یک میلیون امضا هم سازمان دهند و کسانی هم به آنها تبریک بگویند، اما صورت مساله واقعی را نمیتوانند تغییر دهند. در آفریقای جنوبی هم مصلحینی پیدا شدند که میخواستند اصلاحی بر نابرابری سیاه و سفید ایجاد کنند و اینجا و آنجا تبصره هائی را در قوانین تغییر دهند تا جلو الغای کامل آپارتاید را بگیرند، اما بشریت دست رد به سینه آنها زد و از بیخ نظام آپارتاید را واژگون ساخت و اعلام کرد که انسان انسان است. رنگ مبنای تفاوت در حقوق و جایگاه و شان و حرمت انسانها نیست. رژیم نژادپرست را برانداخت و اعلام کرد که سیاه بودن جرم نیست، سیاه و سفید یکی است. امروز هم دنیا باید اعلام کند که زن با مرد برابر است، زن بودن جرم نیست و آپارتاید جنسی قبول نیست. باید ویران شود. ما چنین مصلحینی نمیخواهیم. رفتار این مصلحین تهوع آور است. تحقیر و توهین به انسان است.

 

پاشنه آشیل رژیم:

جمهوری اسلامی با زن ستیزی خود، مبارزه علیه خود را وسیعا گسترش داده است. این پاشنه آشیل واقعی و بزرگ رژیم است. علیه این ارتجاع بتمام معنی جنبشی شکل گرفته است که هیچ نیروئی قادر به شکست آن نیست. حجاب، سمبل آپارتاید، موضوع دعوای میلیونی و هرروزه و بطور واقعی بارومتر سیاسی جامعه است که هرروز شل تر میشود و عقب تر میرود. کافی است یک سانت روسری ها عقب برود تا حکومت به لرزه بیافتد. کافی است زنی دست یک مرد حتی برادرش را در خیابان بگیرد و یا با صدای بلند خنده کند تا به یک درگیری و یک مقاومت تبدیل شود. کافی است تا زنی روسری اش را دور بیندازد تا سران حکومت بخود بپیچند و حکومتشان را در خطر ببینند. و این اتفاق هرروز به وفور می افتد.

 

این جنگی است که لحظه به لحظه میان مردم بویژه نسل جوان با حکومت در جریان است. جنگ علیه حجاب، جنگ با رنگهای تحمیلی، علیه اسلام و مقدسات اسلامی، علیه حکومت مذهبی، علیه ممنوعیت رابطه دختر و پسر، علیه جداسازی ها، برای رابطه با فرهنگ و سنن مدرن و دستاوردهای جنبش های آزادیخواهانه در سطح جهان، علیه بیحقوقی کودک و بویژه کودکان دختر، علیه اخلاقیات سنتی و عقب مانده و آخوندی و حاجی بازاری. این جنگ از بدو شکل گیری این حکومت وجود داشته است اما ابعاد آن صدها برابر شده است. سالانه چند میلیون نفر طبق آمار رژیم دستگیر یا جریمه میشوند یا شلاق میخورند چون قوانین آپارتاید را نقض کرده اند. هستند کسانی که این جنبش را شکست خورده مینامند، میفرمایند افق ارتجاعی بر آن حاکم بوده و تمام شده است! ولی مهم نیست اینها چه میگویند، گوشه کوچکی از این مقاومت را دو هفته قبل در آریاشهر دیدیم. این جدال عظیم به اشکال مختلف و همه جا جریان دارد. اگر مقاومتی در این ابعاد نبود حکومت اسلامی از خمینی تا احمدی نژاد، از خامنه ای تا رفسنجانی و خاتمی، از محافظه کار تا اصلاح طلب، حکومتی عینا شبیه حکومت طالبان را حاکم کرده بود.

 

جمهوری اسلامی در این زمینه نیز مصائب عظیمی برای زنان و کل مردم ایجاد کرده، ضربات انسانی غیر قابل توصیفی به زنان و همه مردم وارد آورده و ضربات روحی عمیقی به دو نسل از مردم زده است. اما بویژه نسل جوان تا همینجا شکست های بزرگی نصیب رژیم کرده است. رژیم نیروی سرکوب گسترده ای را علیه این نسل، دختر و پسر، سازمان داده است چون سران رژیم بخوبی فهمیده اند که این درجه از خرافه و تحجر را نمیتوان به سادگی به خورد این جامعه داد. با نصیحت و موعظه و به اصطلاح کار فرهنگی و آموزشی و حتی با این درجه سرکوبی که در طول این سه دهه کرده اند، نمیتوانند دیدگاه اسلامی ١٤٠٠ سال قبل نسبت به زن را بر جامعه حاکم کنند. بویژه در میان نسلی که با دنیا آشنا است و چشم و گوشش از هر نظر باز است. در نتیجه تنها راه شدت دادن به سرکوب است. اما نه رژیم توان بی انتهائی دارد آنهم با توجه به بحران همه جانبه و نیز شکافهای عمیق در خود حکومت، نه نسل جوان نیروئی است که به سادگی تسلیم شود. رژیم در این زمینه بی دورنما و بی آینده است. نه راه پیش دارد نه راه پس. یکبار تلاش برای اصلاحات جزئی در مقابل کوه مشکلات شکست خورده است. پروژه اصلاح رژیم که معنی اش درجه ای از عقب نشینی است، بسرعت این جنبش عظیم را به جلو صحنه خواهد راند. اینرا امتحان کردند و نتیجه اش را دیدند و بار دیگر تماما به سرکوب متکی شدند. این حکومت اسلام است و بدون حجاب و آپارتاید و مقررات اسلامی معنی ندارد. این عرصه ای نیست که قابل تغییر و قابل سازش باشد. عقب نشینی و کوتاه آمدن درمقابل حجاب و آپارتاید، بنای حکومت را بلافاصله از پایه ویران میکند. این یک بن بست واقعی رژیم و یک منشاء شکاف های عمیق آن است. میدانند که جامعه هر لحظه و در هر نقطه آبستن درگیری ها و خیزشهای بزرگ مردم است. خیزشی که میرود تا مهارناپذیر شود.

 

رژیم آپارتاید جنسی باید به تاریخ سپرده شود:

مردم ایران این حکومت را نپذیرفته اند و عزم سرنگونی اش را دارند. اما تلاش برای سرنگونی چنین رژیمی، همانند رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی وظیفه همه مردم آزادیخواه و انساندوست دنیا است. این عرصه بزرگی برای شکل دادن به جنبش جهانی همبستگی با زنان و مردم ایران برای انزوای جهانی رژیم آپارتاید است. این کاری است که تازه شروع شده است و باید با تمام قوا و همه جا به ایجاد جمع های همبستگی با زنان ایران، برای برانداختن آپارتاید جنسی منجر شود.

 

انسان دو جنس دارد مونث و مذکر. عشق، تولید مثل، کار، زندگی، و همه چیز با این دو معنی پیدا کرده است. رژیم آپارتاید از این زیباترین تفاوت طبیعی انسان، زشت ترین و غیرانسانی ترین مناسبات را حاکم کرده و یک شکنجه گاه واقعی برای زنان و کل مردم شکل داده است. این وظیفه همه مردم اعم از زن و مرد است که در ایران و در سطح جهان یکصدا اعلام کنند که حکومت آپارتاید توهین به بشریت است و باید هرچه زودتر گورش را گم کند و به تاریخ سپرده شود همانگونه که رژیم آپارتاید نژادی به تاریخ پیوست

تصاویری از طبیعت زیبا

تصویری زیبا برای پشت زمینه ویندوز

برای مشاهده اندازه واقعی بر روی تصویر کلیک کنید

İSLAM VE D

İSLAM VE DEMOKRASİ (!)

ÖZGÜRLÜK OLMAYAN BİR YURTTA ÖLÜM VARDIR .
HER İLERLEME VE KURTULUŞUN ANASI ÖZGÜRLÜKTÜR

İnsanlığın geleceği güzel olsun diye ‘ÇALIŞMANIN’’ bireysel mutluluğun kaynağı olduğu bilinci ile karanlığı, yakarken katkıda bulunmayı sürdüren, yarı yolda bırakmayı akıllarından bile geçirmeyen yurdumuzdaki ve tüm dünyadaki özgür, aydın, insanlara SELAM olsun.
Demokratik, laik ve özgür düşüncelere SELAM olsun .

İranda; laik ve demokratik bir cumhuriyet yolunda şehit düşen tüm kahraman devrimcilere selam olsun.

Şu anda; iran zindanlarından işkence gören ve cellatlerın yüzüne tüküren kahraman sosyalist ve devrimcilere SELAM olsun.

28 yıl sonra bir öğle üzeri bir yerde olmalıyım.Bir deniz; bir ırmak kenarında; belki defne ağaçlarının altında; zakkum çiçeklerinin tam ortasında.

Göğün öğle vaktindaki yıldızlarını görmeliyim topraksı bir uykunun içine girmeden önce güneş kabaklarıyla oynamalıyım.

Ak bir rüzgar esmeli Hazar’dan yada zayenderud’dan; Hazar denizinin sahillerinde dolaşmalıyım. Siyahkel’de , türkmensahrada, merivan’da; senendiç;de ; kırmanşah’da takbostan’da suda yüzen ördeklere ekmek atmalıyım.

Büyük bir acı yaşanıyor benim ülkemde ve HERKES susuyor.

Düşler kuruyorum bazen bir kuş uçuşu.İran’a gidiyorum bir akşamüstü,tek başıma dolaşıyorum.Kırmanşah’da rejim tarafından idam edilen Mücteba Türkkaşvend,Viktoria Devletşahi,Sait Hakiki,öğretmen Gürci Beyani ve Susengül Ensari ile dertleşiyorum.Ve akan kanları hala kurumamış.Tahran da ‘Evin’ zindanının yüksek duvarlarının üzerinde uçuyorum.Geçmişten bu yana tüm kahraman siyasi mahkumlarla konuşuyorum.

79_80 li yıllara uçuyorum.O dönemde liberaller ve mollalar el ele verdiler,binlerce laik ,özgürlük ve demokrasi yandaşı insanları kurşuna dizdiler.

Ama şimdi görüyorum ki O liberaller eski elbiselerini çıkarmış, yani bir elbiseyle özgürlük ve demokrasiden bahsediyorlar(!)

Sizlere bu mektubu yazmamın nedeni; ortadoğudaki “Ilımlı islam ve demokrasi” ile ilgili tartışmalardır. Ilımlı islamla ilgili kafamızda çok soru işaret

Var. Belkide kendimize soruyoruz acaba dinle yönetilen devletlerde demokrasi ola bilirmi ?

Dinle yönetilen devletlerde demokrasi ve özgürlüğün ilkeleri geçerli olurmu?

İşte bu soruların cevapları:

1979 yılından bu yana ve berlin duvarının yıkılışı, sovyetler birliğinin çöküşünün arkasında, dünya ve ortadoğdaki ülkeleri demokrasi ve Ilımlı islam adına harekete geçiren metafizik akımlar görmekteyiz.

İran halkı 28 yıldır bu metafizik akımların egemenliği altında ve bu kaosun içerisinde yaşamaktadır. Yeni bir yüzyılın başındayız ve bu kaos gittikçe yayılmaktadır.

Ortadoğu halkları için ılımlı islam ve demokrasi adına karanlık bir senaryo hazırlamışlar. Bu karanlık senaryonun arkasında emperyalizm ve kapitalizm var.

Bu karanlık senaryonun adı: ILIMLI İSLAM’ dır.

NASIL?

O zaman konuya girelim..

1979 yılında Humeyni Tahran havaalanına indiği zaman bir basın toplantısı düzenledi; Bu basın toplantısının ana taması özgürlük ve demokrasi üzerine idi ve şöyle söyledi : Şah gitti ve demokrasi geldi bundan böyle İran” da demokrasi ve özgürlük hukukun temelidir; Tüm siyasi partiler , dernekler, sendikalar, düşüncelerini özgürce ifade edebillirler, biz “CEMAATİ REVHANİYET” iz“Molların cemaati” ve bizler islami – demokratik bir Cumhuriyet kurmayı düşünüyoruz. Bu Cumhuriyet’te herkes özgürdür. Ve bundan da kimsenin şüphesi olmasın..

Humeyni ve diğer mollalar ilerici din adamları ve demokrasi adı altında 1980 yılına kadar gerçek yüzlerini sakladılar. 1980 yılında hümeyni tüm yargı atamalarını yaptı ve akabinde islam kültür devrimi (inkilabı farhangi ) paketini kabul etti. İran’da artık başka kültür yoktu. Hümeyni ve beraberindekiler alıştıra alıştıra geldiler ve büyük bir taviz kopardılar’ aldıkları tavizi sanki yıllardır uyguluyorlarmış gibi doğal karşıladılar. Hep yeni tavizler peşinde koştular. Bir süre sonra halk itiraz etmeyi unutur hale geldi, artık sağcı,solcu,milliyetçi yoktu. Sadece iyi müslüman—kötü müslüman vardı ve bunun ölçüsünüde mollalar koyuyordu....

Halk uyandı ama çok geç olmuştu’ humeyni vaad ettiği tüm özgürlükleri ve demokrasiyi unuttu. Özgürlük,laiklik ve demokrasiyi savunan aydın devrimcileri “Allah’ın düşmanları” ilan etti. Ve bunların kanlarının akıtılmasının mübah olduğunu açık ve net bir şekilde ilan ettikten sonra binlerce aydın kadın ve erkeği tutukladı.İşkence etti ve akabinde kurşuna dizdiler....

Humeyni ve diğer mollalar iran devriminden sonra yasal yollardan

Ve demokratik süreçleri kulanarak iktidara geldiler. Hitler ve Mussolini’de yasal yollardan ve demokratik süreçleri kullanarak iktidara gelmişlerdi ama ilk yaptıkları şey demokrasiyi yıkmak oldu.

Düşünce ve inanç özgürlüğü, insan hakları içinde önem taşıyan özgürlüklerdendir. Laikliği kabul etmeyen dine bağlı devlet düzeninde gerçek anlamda düşünce ve inanç özgürlüğü olamaz,demokrasi olamaz.Çünkü düşünce özgürlüğü düşündüğünü söylemek,savunmak ve düşüncesini yaşama geçirmek için çaba göstermeyi de içerir.

Demokrasilerde sorunların çözümü,farklı düşüncelerin karşı karşıya gelmesiyle tartışa tartışa oluşturulur.Oysa dine bağlı bir devlette ‘TEK DOĞRU’vardır.hatta o tek doğru nun sadece ‘TEK YORUMU’ geçerlidir.

Örneğin;İran’da ‘VELAYETİ FAKİH’’DİNİ REHBER’ tepeden hükümlerini sürdürüyor.Tüm yasalar ve kanunlar dini rehber tarafından yorumlanır.

İran;da mollalar farklı düşünceye sahip insanların kafalarını kesiyorlar.Ancak kendi ideolojilerini paylaşanlara, savunanlara seçimlerde seçme hakkı tanıyorlar.

Suudi Arabistan,da ise ülkenin yöntemi babadan oğula geçecek şekilde

zaten tanrının belirlemiş olduğu var sayılıyor. Böyle bir yönetim biçimi genellikle bir azınlık diktatörlüğüdür

Demokrası tarihine bakılınca (Aydınlanmak—laiklik—özgürlük)

üzerine gelişmede kimi zaman değişik sosyal güçlerin beklenmedik olumlu

işlevler üstlendiği görülür.

Dediği dedik, öttürdüğü düdük, tek başına egemen gücünü kiliseden

alan bir kralın bile aydınlanmaya dönük durduğunun tarih baba kitabını

yazmıştır .

Örnekmi?

Ünlü deli petro! Deli lakabı takılan Rus çarı’na “büyük petro”da denir

18. yüzyılın ilk yarısında rusya’nın “aydınlanma”tarihinde tepeden inme

yöntemlerle büyük katkılarda bulunan petro’ya dindarlar ve papazlar ne diyorlardı: DECCAL(!)

Petro’nun kilise gericiliğinin geçerli olduğu topluma akıl ve bilim aşılamak için yapmadığı şey kalmamıştır.

Toplumsal tabana direnirken, geleneklerin—göreneklerin—kültürün hızla batılılaşması yolunda çarlık gücünü kullanan petro büyük çapta başarı

kazandı ...

18.yüzyıldan bir çarpıcı örnek daha, Germen imparatoru “2. Joseph”

ülkesinde aydınlanma devriminden esinlenerek büyük bir din reformuna girişen

JOSEPH halkın direnmesine karşın serflik (kölelik) düzenini kaldırmaya çalıştı.

Köylülerin koşullarını iyileştirdi, çalışma özgürlüğünü getirdi, soyluların vergilerini artırdı, medeni nikahı topluma kabul ettirdi.

Bütün bunların “Aydın despotluğu sayıldı.2. Joseph papazların, vaazlarının yetkili makamların denetiminden geçirildikten sonra verilmesini ön gördü...

JOSEPH soylu bir imparatordu, ama kendi sınıfına karşı çıktı...

Batı ülkeleri; ancak din temeline dayalı devlet anlayışından uzaklaşıldıktan, Laikliği kabul ettikten sonra demokratikleşebilmişlerdir. Ve insan haklarına dayalı yönetim biçimleri oluşturabilmişlerdir.

Laik bir devlette;devlet yurttaşları arasında dinlerine,inançlarına göre bir ayrım gözetilmez.Hangi dinden,hangi mezhepten olursa olsunlar bütün yurttaşlarına aynı yasalar uygulanır.Laik bir devlette ülkeyi yönetme yetkisi din adamlarında ya da din adına konuşma yetkisine sahip bulunanlarda olmaz.Olduğu zaman o devlet laik değildir.

İnsanlar arasında ırklarına,cinsiyetlerine,dinlerine göre ayrım yapılmaması insan haklarının en önemli ilkelerindendir.Oysa laikliği kabul etmemiş olan devletlerde farklı inançtan ve bazende farklı cinsten olanlara farklı kurallar uygulanır.

Bugün İran’da islam dininin doğduğu dönemin koşullarında yani ilkel_çağdışı_engizasyona bağlı yasalar uygulanır.İslamın kurallarına göre mirasta kadının payı erkeğinkinin yarısı kadardır.Yargının önünde iki kadının tanıklığı,bir erkeğin tanıklığına eşittir.Erkekler dört kadınla evlenebilme hakkına sahiptir.Ve istediği anda kadını boşayabilmektedir.

Bugün İran’da saçının bir telini gösteren kadına 100 ‘KIRBAÇ’ vurulmaktadır.Dudağını boyayan kadının dudakları jiletle kesilmektedir.Şeriat sistemine ve islami kurallara aykırı kılık_kıyafet giyen gençleri teşhir etmek için,boynuna tuvalet ibrikleri asıp eşeklerin üzerinde gezdirilmektedir.

Cezalar suç işleyenin erkek ya da kadın oluşuna göre değişmektedir.İran İslam Cumhuriyeti’nin kurucusu humeyni bir konuşmasında şöyle diyordu;

-Gençler sinemaya gide gide alışırlar ve doğru yoldan saparlar.Müzikte belli etmeden adamı baştan çıkarır.Müzik insanın beynini uyuşturur,silin atın müziği beyninizden.

Bazı islam ülkelerinde erkek,karısı ve kızlarının yerine oy kullanabiliyor.Moritanya’da zina yaptıkları öne sürülen kadınlar ailenin erkekleri tarafından öldürülebiliyor.

İran’da zina yaptıkları öne sürülen kadınlara yargı kararıyla ‘RECM’

Cezası verilmektedir.

İslam dini sadece din işlerini değil,devlet işlerini ve özel hukuk alanlarını da içermektedir.Öyleyse din tarafından yönetilen devletlerde LAİKLİK ve DEMOKRASİ olmaz.Zira din temelinde ‘TEK DOĞRU’yu savunmaktadır.

Humeyni 1980 yılında İslam Kültür Devriminin paketini kabul ettikten sonra şöyle diyordu;

-Laiklik dinsizliktir ve hayvani bir yaşam biçimidir.

Cezair İslami Selamet cephesinin bir yetkilisi de açıkca ‘LAİKLİK ve DEMOKRASİ’ dinsizliktir diyebiliyor.

Böyle bir çerçevede elbetteki islamiyette ve diğer tüm dinlerde özgürlüğün demokrasinin yer almaması doğaldır.Din ile LAİKLİK ve DEMOKRASİ asla ve asla bağdaşmaz.İran da ve diğer tüm islami devletlerde yaşanan kaos canlı örneğidir.

İran da mollalar ve kökten dinci tarikatlar ne için bu kadar laikliğe ve demokrasiye karşı çıkıyorlar?Bu sorunun yanıtı aslında çok açık:Metafiziği temsil eden mollalar ve tarikatlar,özgür,laik bir sistemi istemiyorlar.Bu metafizik akımlar,özgürlük ve laiklik yerine başkalarınında kendileri gibi davranıp,düşünmeye zorlanmasını istiyorlar.Bu metafizik akımlar o düzeni bir kez kurduktan sonra değiştirilmesine izin vermemeyi’doğal’sayıyorlar.

Bugün İran’da ve Suudi Arabistan’da içki YASAK,uyuşturucu YASAK,fuhuş YASAK ama her tezgahın altında viski var.100 $ bastırınca şişeniz hazır,uyuşturucunun cezası İDAM ama bütün veriler örneğin;esrar kullanımının A.B.D’den daha yaygın olduğunu gösteriyor.Şeyhlerin ve mollaların çocukları uyuşturucu ile yakalandıklarında idare ediliyorlar.Porno kasetleri inanılmayacak kadar yaygın.

Suudi Arabistan’da fuhuş KABE’nin yanıbaşında ve aleni yapılıyor.Ayrıca yine bu ülkede;Endonezyalı,Malezyalı hizmetçisini bir haftalığına Suudi arabistan’a dışarıdan gelen misafirlerine(işadamlarına)ikram eden işadamları var.

Namaz dayakla,oruç dayakla,sol eli ile yemek yemek yasak ama çatal yerine sağ elini kullanmak ve yemek bitince de elini üzerine sürerek temizlemek ‘serbest’.Çişini duvar kenarına yapmak serbest,namaz saatlerinde sokaklarda dolaşanlara DİNİ POLİS tarafından dayakla oracıkta namaz kıldırılıyor.Namaz saatlerinde bütün kepenkler iniyor ama kepengini indiren esnafın kimisi camiye giderken kimisi de dükkan içinde uyuyor.

Suudi Arabistan ve diğer islami ülkelerde kadınların hepsi çarşaflı.Ancak gözlerini ve ayaklarını görebiliyorsunuz.Daha fazlasını istiyorsanız yurtdışına çıkmalarını beklemek zorundasınız.Yabancı hava yollarının uçakları havalanır havalanmaz,uçağın tuvaletinin önünde uzun bir çarşaflı kadın kuyruğu!Çarşaflı giren başı açık ve kısa etekle çıkıyor.

Dine dayalı bir yönetimde ‘din’kendini devlet otoritesinin üzerinde görür.

Ve dinle yönetilen ülkelerde ‘Allah’ın otoritesi devleti yönetiyor.Eğer Allah’ın otoritesini,devlet otoritesinin üzerinde görürseniz o zaman demokrasi biter.

Bütün dinlerde kadınlar üzerindeki baskı büyüktür.Ayrıca dinler çağdaş kurallara hiçbir şekilde uymayan bir yaşam biçimine dikkat eder.

Günün birinde ‘EGEMENLİK’ kayıtsız şartsız Allah’ındır denildiği bir yerde demokrasi ve özgürlük bitmiş demektir.Örnek mi?

1979_1980 yılında referandumdan sonra humeyni şöyle dedi;

Bundan sonra İran’da ‘egemenlik kayıtsız şartsız Allah’ındır.’ve o günden itibaren İran’da demokrasi ve özgürlük kalmadı.O günden itibaren İran halkının karanlık ve acı dolu günleri başladı.Ve hala devam etmektedir.

İran’da yürürlükte olan irticai islami rejim halk için sadece işkence,zindan,savaş,açlık,adaletsizlik ve ortaçağdan geri kalan kanunları armağan getirdi.
28 yıldır bu karanlık ve diktatör rejim adil düzen ve din adına sadece tüccarlara,sermayedarlara ve kökten dinci bezarganlara hizmet vermektedir.

Yoksullar daha yoksul,zenginler daha da zengin oldular.

1979 yılında İran’da monarşinin/şahlık sisteminin yıkılması,mollaların yönetime el koymasından bu yana ortadoğu da dinin ve vahiyin,akla ve bilime karşı ‘tarikat kültürü’yaşam biçimi olarak yaygınlaşmaktadır.Ortadoğu’da akıl ve bilimi,dinin denetimi altına sokmayı,fizik,kimya,zooloji,biyoloji gibi müsbet bilimleri olduğu gibi sosyoloji,antropoloji gibi beşeri ilimleri de şeriat süzgecinden süzülerek alınması gerektiği kuran adına ileri sürmektedir.

Ortadoğu’da tarikatlar,islami partiler dinci kadroların medyayı kuşattıklarını görüyoruz.Ortadoğu’da tarikatlar,kökten dinci akımlar özgür ve laik düşünceye sahip insanları boğazlıyorlar.Ortadoğu’da metafizik akımlar toplumu yoksullaştırıyorlar.Sadaka ile yaşayan bir toplum haline dönüştürüyorlar.Bu metafizik akımlar,yaşam biçimini tarikatlaştırıp birey’biat’

Eden kul haline dönüştürüyorlar.

Din ideolojileri benimsemiş partiler,kadrolar ve hükümetler ortadoğuyu yönetmeye başlamış.Bu metafizik akımlar ılımlı islam bayrağını eline alarak ortadoğu da demokrasi adına cirit atıyorlar.Bazı liberaller ve reformistler de zil takıp şıkır şıkır oynuyorlar.

Ama 2 sorun var;

Birinci sorun;ılımlı islam batıya yakınlaşmak değil batıdan uzaklaşmak anlamına geliyor ve ortadoğu gittikçe batıdan uzaklaşmaya başlamıştır.Ve bu fantezi sadece ortadoğudaki halkları kandırmak için tezgahlanmıştır.Göreceğiz ki batı doğu arasındaki bu fantezi sona erecektir.

İkinci sorun;bazı ortadoğu ülkelerini yakından ilgilendiriyor.Mısır’da faaliyet gösteren müslüman kardeşler örgütünün bir temsilcisi şöyle diyor;

-Acaba biz de demokratik yollardan iktidara gelebilirmiyiz?

diye düşünerek ortadoğudaki gelişmeleri ilgi ile izliyor.Gelebileceklerine ikna olurlarsa herhalde silahlı mücadeleyi bırakacaklar.

Bu çerçeve içeresinde bakarak ortadoğudaki ılımlı islam ve demokrasinin

tartışmasına İran’ı örnek alarak son noktayı koymalıyız, zira siyasal islamın tartıştığı nihai hedef değil; oraya gidiş yöntemi bir başka şeriat düzeni kurularak

ama kanlımı olacak kansızmı? Pasif devrimlemi olacak yoksa olağan devrimlemi?Ama nihai hedef her iki yol içinde islami bir rejim oluşturmak...

Ortadoğu; bu gün içinde bulunduğu “büyük aldatmaca”nın da farkında

olmalıdır. Ortaya sürülen sahte oyun şudur, sorun bir yanda değişmeden yana

olmayanlar ortadoğunun kapalı kalmasını savunanlar, tutucular, hantal devlet

yapısından yana olanlar, özgürlüklerin gelişmesini istemeyenler, onların

karşısında da değişmeden demokratikleşmeden yana olanlar (varmış gibi)

ortaya konuyor ve bu oyunun arkasında metafizik akımlar ve bu metafizik akımların büyük destekçisi vahşi kapitalizm cirit atmaktadır.

Ortadoğudaki gelişmeler ve metafizik akımlar batı için bir sorun olmayabilir. Suudi rejimi ile yaşadıktan sonra başkanlık sistemi ile yönetilen

İslami bir “hakikat” rejimi ve “juris prudense” altındaki bir ülke ile de yaşayabilir. Peki ya biz? Biz yaşayabilir miyiz?

Ortadoğudaki ılımlı islam ve islami partiler ve kadroları, destekleyen liberaller,reformist ve reviziyonist solcular bakalım bu demir leblebiyi nasıl

hazmedecekler?Ben kendi hesabıma göre “AZİZ NESİN”in”AH BİZ EŞEKLE-R”öyküsündeki eşek gibi “DEĞİL DEĞİLDİR”demeye devam edecekler,diye

düşünüyorum ta ki sonunda gelişmeler onların yaşam alanlarını’ da karartmaya

başlayana kadar. O zaman da çok geç olacak, bu konuda yeniden İran’ı örnek

vereceğim..

1979 yılında bizim liberallar “Abbulhasan Benisadr” “Mehdi Bazergan” solcu revizyonistler “tudeh partisi” gibi humeyni ve diğer mollaları desteklediler ve devrimci, laik düşünceyi savunan insanların karşısında yer aldılar. Humeyni ve diğer mollalara destek verenlerin başlarına neler geldi?

1980,de humeyni yargı atamalarını yaptıktan sonra ve islami kültür devrim paketini kabul ettikten sonra, liberaller ve revizyonist solcuların çoğunu

tutukladı ve hatta bazıları idam oldular, bazıları da kıçlarını zar zor kurtardılar ve şu anda avrupa ülkelerinde yaşamaktalar. Bu örnek ortadoğudaki tüm insanlara ve özellikle aydınlara, devrimcilere ibret olmalı....

Uluslararası AF örgütü 1961,de birleşmiş milletler tarafından ilan edildi, uluslararası AF örgütü yayınladığı bir bildiri vasıtasıyla şöyle diyor: “bütün dünyadaki fikir ve görüşlerinden dolayı hapsedilmiş insanların hemen serbest bırakılmalarını istemiştir”.Ama 1979 yılından itibaren iki milyona yakın insan

düşünce ve görüşlerinden dolayı İran’da islami rejim tarafından işkence gördüler ve akabinde idam oldular. Bu vahşet ve engizasyon İran,da hala devam

etmektedir.

2007 yılındaki rakamlara göre İran,da 200 kişiye yakın insan idam edildiğini ve binlerce insanın tutuklandığını, bu tutukluların arasında gazeteci Adnan HASANPUR, Hiva BUTİMAR,ve kadın hakları savunucuları Mahbube ABBASGOLİZADE ve gazeteci yazar Şadi SADR bulunmaktadır.

İran,daki zindanlarda tutukluların işkence ve idamları, insan hakları savunucularının yok edilmesi hepsi dinin temelinde demokrasi ve özgürlük olmadığını ve tüm dinlerin demokrasi ve özgürlükle bağdaşmadığının kanıtıdır.

Bugün İran’da daha doğrusu orta doğuda milyonlarca insanın sefaletle başbaşa yaşarken, milyonlarcasının da sarmaş dolaş olduğu bir dönemdeyiz.

Bu sefalet ve adaletsizliğe son vermek için farklı bir gelecek kurmak gerek. Onu kurmak da bizim ellerimizde.

“M.Gandhi”şöyle diyor, eğer dünyayı değiştirmek istiyorsak, değişimi önce kendimizden başlatmalıyız.

Akla karşı akımların salgınına uğramış bir İran bir ortadoğunun aydınları üzerinde önemle durması gereken bir konudur bu yöntem sorunu.

Akla karşı metafiziğe dahası dinsel metafiziğe sığınıp toplumda mesaj

verenlerin cirit attığı bir ortamda sığınacağımız tek kale “ELEŞTİREL VE DİYALİKTİK” aklın kalesidir ve onun silahlarıdır...

Fikirlerimizi, davranışlarımızı gözden geçirmeli, yeni bir gözlük takmalıyız, yolumuzun üstündeki molozları temizlemeli, büyük insanlığı da

katmalıyız. Örneğin “insan hakları” gibi anlamlı başlangıçlara sahibiz, onları

genişletmeli, güçlendirmeliyiz.Bu bize bağlı...

Bütün bunlara umutlarımızın gergefinde dokunmak kalıyor ..

Umutsuz yaşayamayız çünkü...........

İran’da insan haklarını genişletmek güçlendirip yaymak, uluslararası insan hakları ve AF örgütü aydın ve devrimci insanların desteği ile olacaktır ..

Ulusalarası insan hakları ve AF örgütü İran’daki aydın, devrimci ve özgür

insanlara destek vermesi, yürürlükteki karanlık ve çağdışı islami rejime baskı uygulaması gerekmektedir

Çünkü İran halkı mollalara ve tarikatlara mahkum değildir............

LAİK,DEMOKRATİK VE ÖZGÜR BİR İRAN UMUDUYLA.............

17/09/2007
Nina İRAN

Eylül’den Sonraki Dünya

İki gerici kutüp

11 Eylül’deki insanlığa karşı korkunç terörist cinayet ve Amerika’daki binlerce savunmasız insanın öldürülmesi dünyayı çağdaş tarihinin en karanlık ve en kanlı dönemlerinden birinin eşiğine sürükledi. Amerikan egemen kesiminin terörizme karşı dünya savaşı olarak adlandırdığı şey gerçekte dünyanın teröristlerin dünya savaşında yeni ve yıkıcı bir döneme girmesidir.

Bu insanlık karşıtı çekişmenin iki yanında kanlı damgalarını dünyamızın son iki kuşak insanlarının yaşamlarına basmış olan uluslararası terörizmin iki ana ordusu yer almaktadır. Bir tarafta uluslararası devlet terörizminin, korku ve baskının ve haraç almanın en büyük makinası durmaktadır. Bu makina insanlara karşı nükleer silah kullanan ve Hiroşima ile Nagazaki’deki yüz binlerce habersiz ve suçsuz insanı birkaç saniye içinde yakıp kül eden tek devlet olan, milyonlarca kişiyi Vietnam’da katleden ve yurtlarını kimyasal silahlarla bombalayıp yakan ve faydasız duruma getiren Amerikan egemen kesimi ve devleti, Irak’tan Yugoslavya’ya kadar insanların evlerini, okullarını ve hastanelerini başlarına yıkan ve milyonlarca çocuğun besinine ve ilacına el koyan NATO ve Batı devletleri ittifakı, işgal eden, ele geçiren, katliam yapan ve yoksun bırakan İsrail burjuvazisi ve devletinden oluşmaktadır. Bunlar mülteci kamplarını roketlerle dövüyorlar, babalarının kucağına sığınmış ve okul sıralarındaki on yaşında çocukları hedef alıp öldürüyorlar. Hiroşima’dan Vietnam, Granada ve Irak’a kadar, Endonezya ve Şili’deki idam meydanlarından Filistin’deki insan mezbahalarına kadar bu emperyalist devlet ve devlet dışı terörizm kutbunun dosyası inkar edilemez karanlığıyla ayan beyan dünya insanlarının gözü önünde bulunmaktadır.

Karşı kutupta islami terör ve kirli, gerici siyasal İslam hareketi yer almaktadır. Bir zamanlar Soğuk Savaş döneminde Ortadoğu toplumlarında Sol’a karşı yerel gericiliği örgütlemek üzere Amerika ve Batı’nın yarattığı ve beslediği bir kesim olan bu hareketler şimdilerde uluslararası terörizmin etkin bir kutbuna ve Ortadoğu’daki burjuva güç savaşının bir ayağına dönüşmüşlerdir. Siyasal İslam’ın insanlık karşıtı tarihi İran, Afganistan ve Pakistan’dan Cezayir ve Filistin’e kadar soykırımlar ve ürkütücü cinayetlerin uzun bir listesinden oluşmaktadır. İran ve Afganistan’daki devlet eli ve paramiliter çetelerce gerçekleştirilen cinayetlerden İslami terör örgütlerinin İsrail, Cezayir, Avrupa ve Amerika’nın orta yerlerine kadar uzanan gündelik terör eylemlerine dek, düşünsel ve siyasal muhaliflerin kanla bastırılmasından gerici ve insanlık karşıtı yasaları insanlara özellikle de kadınlara dayatmalarına dek, şeriata uygun kelle koparmalar ve el kesmelerden otobüslere, kafelere ve diskoteklere bomba yerleştirip katliam yapmalara dek bu gericilerin karneleri cinayetlerle dolup taşmaktadır.

Şimdiyse bu savaş yüzbinleri hatta milyonları yarın Afganistan’da öbür gün dünyanın herhangi bir köşesinde tutsak edip kurban etmeye hazırlanıyor. Bunun karşısında durmak gerek.

Savaş propagandası

Bu askeri saflaşmaya koşut olarak iki kutupdaki ideolojik ve propaganda saflaşmasına da tanık olmaktayız. Teröristlerin dünya savaşına karşı özgürlükçü insanlıktan oluşan bağımsız bir safın oluşturulmasının birinci koşulu bu propaganda duvarını çatlatıp yıkmak ve dünyayı yutacak olan yalan ve iki yüzlülüğün büyük dalgasının içinden gerçeği çekip çıkarmaktır. İki kutupdaki yandaşların bayrakları uzaktan görünüp seçilebilir. Günümüzün karmaşık dünyası artık bu yontulmamış düşüncelere fazla yüz vermemektedir. Amerikan ve Batı borazancılığı ve militarizmi, ırkçılık, “uygarlıklar savaşı” saçmalıkları ve buna benzer zırvalıklar Batı toplumunda yalnızca marjinal etkiler yaratabilir. Amerika ve Batı devletlerinin başındakiler ve medyaları bu kaba ve ilkel düşüncelerin ve konumların adım attıkları bu savaşın ideolojik ve propagandatif çerçevesini oluşturamayacağını bilmektedirler. Karşı kutupta da İslami cihad, ayrım gözetmeksizin tanrı ve din yolunda, Kudüs’ün ve İslam yurdunun kan emici dünya emperyalizmi ve siyonizminden kurtarılması için kan dökmek genelde yalnızca siyasal İslam’ın saflarında ve yandaşları içinde etkili olmakta ve Ortadoğu coğrafyasındaki geniş halk kitlelerini örgütleyememektedir. Yolda olan kanlı askeri çatışmalarına dayalı olacak ideolojik ve propaganda savaşı açıktan açığa aşırı, sektarist ve kaba yorumlara dayanamaz. Son çözümlemede Batı’da ve Ortadoğu’da geniş halk kitlelerini bu savaşın içine çekebilecek ve bu gerici çatışmanın taraflarının yanına yerleştirebilecek şey bu ilkel düşünceler değil şu ana dek bile hızla ortaya çıkışlarına tanık olduğumuz daha ince gerekçelendirmeler ve yorumlardır.

Batılıların formülasyonlarda, Bush’un kovboyumsu jestlerine karşın, “uygar insanlık” terörizm tehlikesiyle karşı karşıya kalmaktadır. Amerika bu uygarlık safının önderi olarak çizilmektedir. Amaç teröristleri etkisiz bırakmak ve teröristleri adalete teslim etmektedir. Görünüşe göre sorun Irak’a saldırmaktan ve Belgrad’ı bombalamaktan daha açıktır. Kim “Amerika”nın askeri siyasetini eleştirebilir ki? Hem de “halkı”ndan altı bin kişi böyle barbarca öldürüldüğünde? Amerika devletinin bu terörizmi bastırması ve “yurtdaşları”nı hatta bütün dünya insanlarını yolda olabilecek sonraki cinayetlerinden koruyacak askeri harekatından daha doğal ne olabilir ki? “Uygar insanlık” kulübüne üye olmak için etnik, ırksal ve dinsel hiç bir koşul aranmamaktadır. Hangi renkte, görünüşte veya inançtan olursa olsun başvuranların Amerika’yı destekleme formunu doldurmaları yeterlidir. Savaş propagandası bu kez ırka, etnisiteye, dine, siyasete bile dayanmayacaktır. Petrol akışını korumak, Suudi Arabistan’daki demokrasiyi savunmak ve Kuveyt’i şeyhlerine geri vermek tartışılmamaktadır. Amerikan ordusu bu kez sözümona yaşam hakkını, yolculuk yapmak özgürlüğünü, insanların sokaklarının köşe başlarında patlamama hakkını savunmak için zırhlarına kuşanmaktadır. 11 Eylül cinayeti Amerika ve NATO’ya dünyanın en uzak köşelerine müdahale etmelerinin gerekçesinin bugüne kadarki en güçlü ideolojik ve propagandatif çerçevesini sağlamıştır. Şu anda Batı’daki geniş halk kitlelerini bu ülkelerin egemen kesimlerinin askeri siyasetlerinden ayırmak Herkülce bir bilinçlendirme çalışması gerektirmektedir. Bu düşünsel denge hızla değişebilir ancak şu anda “uygarlığın terörizmle savaşı” savı Batı’daki kamuoyunun düşüncelerinin denetiminin bütünüyle Batı siyasetçilerinin ve medyasının ellerine geçmesini sağlamıştır.

Karşı kutupta da siyasal İslam ve İslami terörizmi savunmaya yönelik karmaşık ve görece olarak etkili bir kuramsal çerçeve oluşmaktadır. Bu cinayetlerde binlerce kişinin yaşamının kana bulanmasını açıkça savunmaya çok az kişi cesaret edebilmekte. İran ve Afganistan’ı yöneten canavarlar bile söylemlerini yumuşatmak zorunda kaldılar. Siyasal İslam ve İslami terörizmi açıkça savunmak bu kutbun bayrağı olmayacaktır. İslami taraf teröristlerin savaşında Üçüncü Dünya’da özellikle de Ortadoğu’da küçük burjuva “anti emperyalizmi”nin temel dayanaklarından biri olan eski ancak işlevsel bir yoruma ve gerekçelendirmeye dayanacaktır. Biz yedi yıl önce İsrail, Mısır ve Cezayir’deki islami katliamların dalgasının ardından Enternasyonal dergisinin baş köşesinde terörizme bu gerici arka çıkışı kesin biçimde açığa çıkarıp mahkum ettik. O kısa yazıyı burada yeniden sunmak uygun olabilir:

“Ortadoğu ve Kuzey Afrika’yı İslami cinayetler dalgası kaplamıştır, bu dalganın kurbanları sıradan insanların en sıradanlarıdırlar. Mısır ve Cezayir’de ister işçi olsun ister turist ve emekli yabancı ülke yurttaşlarına kurşun yağdırıyor ve boğazlarını kesiyorlar, ilkokul öğrencilerini bombalarla öldürüyor zorla evlendirilmeye yanaşmayan genç kızları kana buluyorlar. Tel Aviv’de çocuk, genç, yaşlı demeksizin yoldan geçenleri veya otobüslerle seyahet edenleri öldürüyorlar. Ve kahramanca İsrail’den Cezayir’e kadar şaşkınlık içindeki insanlığa bu “silahlı mücadele”nin süreceği konusunda güvence veriyorlar.

Bir zamanlar geleneksel “anti emperyalist” Sol Üçüncü Dünyacı ve Batı karşıtı hareketlerin kör terörist eylemlerini desteklemese bile görmezden geliyordu. Yoksun uluslara ve baskı altındaki halklara yapılan zülüm onların bakış açılarına göre bu terörizmi meşru bir tepki olarak gerekçelendiriyordu. Kurbanları her geçen gün daha fazla savunmasız, habersiz sivillerden seçen Filistinli örgütlerin, Müslüman hareketlerin veya İrlanda Kurtuluş Ordusu’nun terörizmi önceki dönemlerdeki bu “meşru” terörizmin belirgin örneklerindendir. Görünürde bu terörizm önceki ve şimdiki dönemlerin baskılarına yanıt niteliğindeydi, görünürde bu terörizm baskıcı güçlerin ve devletlerin insanlık dışı siyasetlerine karşı bir tepki olarak ortaya çıkmıştı. İşin ilginç tarafı İsrail devletinin de yıllarca tıpatıp aynı uslamlamalarla, Hitler faşizminin akıl almaz soy kırımı ve çeşitli ülkelerdeki Yahudi karşıtı hareketlerin cinayetlerine dayanarak yoksun Filistin halkının şiddetle bastırılmasını ve Filistinli gençlerinin her gün öldürülmelerini gerekçelendirmesidir.

Bu gibi uslamlamalar ve buna dayanarak ister Arap ve Filistinli örgütler ister İsrail devleti tarafından yürütülen kör terörizm her zaman komünizm ve işçi sınıfı açısından iflas etmiş bir siyaset olarak belirlenmiş ve mahkum edilmiştir. Bu yüzyılda Yahudi halkın başına gelen korkunç felaketlerle aşırı Sağcı İsrail devletinin Filistinlilere karşı gerçekleştirdiği cinayetler ve yürüttüğü baskı politikaları arasında hiçbir gerçek ve meşru bağlantı bulunmamaktadır. Yoksun Filistin halkının maruz kaldığı zorluklarla ister İslamcı olsun ister olmasın bu halka yakıştırılan örgütlerin terörizmleri arasında en ufak gerçek ve geçerli bir bağlantı bulunmamaktadır. Bu, ister devlet içi ister devlet dışı olsun burjuva hareketlerinin halkın maruz kaldığı güçlükleri kötüye kullanmaları ve bunları kendilerine sermaye yapmalarından başka değildir. Bu terörizmin özellikle bölge ülkelerinde işçi sınıfı tarafından mahkum edilip sahneden dışarı çıkarılması işçi sınıfının bu felaketleri sona erdirmek üzere mücadelenin başında yer almasının yaşamsal koşullarından biridir.

İslami cinayetlerinin yeni dalgası özellikle Afrika’nın kuzeyinde görünürde bu gibi gerekçeleri bile gereksinmemektedir. Bir sarıkla bir silah insanlığa karşı bu kirli cihadı başlatmaya gerekli olan her şeydir. Bu İslami gangsterizmdir, bunun başında da İran’daki egemen rejim yer almaktadır. Bu hareketin yazgısı da İran’da belirlenecektir.” (Mansur Hikmet, Enternasyonal, 1. Dönem, No. 16, Kasım 1994)

Bu çekişmenin şiddetlenmesi özellikle de Amerikan ordusunun ve müttefiklerinin Afganistan’a olası askeri müdahelesiyle İslami hareketi “anti emperyalist savunma” ve Amerika ile İsrail’in cinayetleri ve baskıcı siyasetlerine dayanarak bu hareketin terörist eylemlerini gerekçelendirmek bir daha Ortadoğu halkları ve siyasal partileri ile geleneksel radikal ve aydın Sol çevrelerde kendisine bir yer açabilir. Bu güç savaşında İslami gangsterizm ve gericiliğin ana düşünsel sığınağı açıkça insanlık karşıtı olan kokuşmuş dinsel ve İslami sloganlar değil bu ulusal-dinsel küçük burjuva sözümona “anti emperyalizm”i olacaktır.

Teröristlerin savaşı karşısındaki hiç bir halk hareketi bu gericiliğin her iki tarafındaki düşünsel çerçeveyi ve iki yüzlü savaş propagandasını deşifre edip yıkmadan başarılı olamayacaktır.

Savaş ne üzerinedir

Bu her iki tarafta da bir güç savaşıdır. Terörizm bu çekişmede bir gerçektir ancak bu çatışma ve alevlenecek olan savaş terörizm üzerine değildir. Herkes Amerika’nın Afganistan’a girmesinin Bin Ladin’i tutuklamasının bile Batı’yı tehdit eden İslami terör hareketlerinin yürüttüğü kampanyayı bir iğne ucu kadar geriletemeyeceğini ve Avrupa ile Amerika’da oturanlara daha fazla güvenlik sağlamayacağını bilmektedir. Tersine bu tehlikeyi şiddetlendirecektir. Filistin sorunu Amerika ile İslami hareketin doğrudan karşılaştıkları yerdir. Ancak bu çatışma özel olarak Filistin sorununun çözüme kavuşturulmasına da ilişkin değildir. Amerika’nın sözünü ettiği resmi politikası olan “geniş çaplı sürekli ve çok yönlü askeri savaş” her iki sorunu, İslami terörizm ile Filistin sorununu, şiddetlendirecektir. Yalnızca bununla kalmayacak, bölgesel ve uluslararası durumu alt üst edebilecek etkileri olacak Pakistan’daki olası bir iç savaş ve Ortadoğu bölgesinin görünürde istikrarlı ülkelerinde ciddi yönetim bunalımları bu askeri siyasetin ilk sonuçlarından olabilir. Bunu kendileri de iyice bilmektedirler. Ancak bu arada Amerika için ana sorunsal dünyanın biricik süper gücü olarak uluslararası hegemonyasını, askeri ve siyasi egemenliğini genişletmek ve tespit etmektir. Filistin sorununun çözümü veya İslami terörizmle mücadele bu siyasetin ereği değildir. 11 Eylül cinayetinin yol açtığı baskılar ve fırsatlara dayanarak Amerika’nın uluslararası konumunu güçlendirmek ve genişletmek bu siyasetin ana ereğidir.

Bu, İslamcılar için de bir güç savaşıdır. Ne Filistin halkının yaşadığı güçlükler ne de Batı’nın Doğu’ya tarih boyunca uyguladığı baskılar bu terörizmin kaynağı değildir. İslami hareket azalmakta olan etkisini ve daralmakta olan yaşam alanını korumak ve son çözümlemede Ortadoğu’daki burjuva güç yapısı içindeki konumunu genişletmek için çabalamaktadır. Terörizm ve Batı ile Batıcılık kokan her şeyle kör düşmanlık bunların Amerika ve İsrail’i doğru olarak haktan yoksunlukları ve yoksulluklarının ana etmenleri olarak niteledikleri toplumlarda ve halklar arasındaki ana sermayeleridir. Ortadoğu’da barış, Filistin devletinin kuruluşu, ulusal ve etnik baskıların hafiflemesi ve Filistinlilere uygulanan ayrımcı politikaların giderilmesi Ortadoğu’da İslami hareketin ölüm çanlarını çalmaya başlar. Terörizm İslami hareketin Ortadoğu’daki ulusal, etnik ve dinsel ayrımları derinleştirmenin ve bu çekişmeyi siyasal sermayesinin ve güç kazanmasının kaynağı olarak canlı tutmasının ana aygıtıdır. İslamcılar Amerika tarafından kendilerine uygulanacak olan baskıya karşın bu karşılaşmaya kucak açacaklardır.

Uluslararası terörist ve askeri kutuplar arasındaki bu eşi görülmedik ve ölümcül karşılaşmaya karşı bağımsız bir halk hareketini örgütlemek için bu gelişmelerin gerçeklerini savaş propagandasının ve karşı tarafların gerekçelendirmelerinin arkasından çekip çıkarmak ve halk arasına taşımak gerek. Bu olayın ve Amerika’nın izlemekte olduğu siyasetin önemli uluslararası ve bölgesel etkileri olacaktır. Dünyanın siyasal ve düşünsel haritasını derinden değiştirecektir. İran’da siyaset bu gelişmelerden şiddetli biçimde etkilenecektir. Bu gelişmelerin ana düğüm noktalarına ve ilkesel komünist bir siyasetin ana hatlarını sıralamamız gerek.

(sürecek)

YENİ DÜNYA DÜZENİNİN KANLI GÜN DOĞUMU

 

Birleşik Devletler’in Orta Doğu’daki Savaşı

Körfez’de neler yapıldığıyla ve medya tarafından bu konuda bize söylenenlere dayanarak karar verecek olursak hepimizin dünyanın ikiyüzlülük, seçici ahlak ve çifte standartlar üstüne kurulmuş olduğu gerçekliğine müteşşekir olmamız gerekir. Birleşmiş Milletler’in bütün bildirgelerinin eşit sertlikte ve azimle uygulanması durumunda ortaya çıkacak kaosu bir hayal edin. Filistin topraklarını işgal ettiği ve Filistin halkına yaptıkları için İsrail üzerine, sakinlerinin çoğunluğunun insanlık konumlarını reddettiği için Güney Afrika’ya, ve yıllardır insanlığa uyguladıkları kesintisiz tacizden ötürü ABD’ye, sadece başlangıç olarak, kaç bin ton bombanın atılmak zorunda kalınacağını bir hayal edin. ABD, SSCB, Çin, İngiltere, Fransa, İsrail ve karşılayabilecek parası olan tüm diğer devletlerde stoklanmış kitle imha silahlarını etkisiz hale getirmek için ihtiyaç duyulacak savaşçı ve bombacı “sortilerinin”, ve fırlatılacak kruz füzelerinin sayısını bir hayal edin. Eğer sadece petrolün değil ama tahıl, teknoloji, aşı, bilgi, vb.nin tekelciliğini önlemek durumunda kalırsak açılacak savaşların türünü bir hayal edin. Diktatörlüklerin önünü kesmek için gereken gemilerin sayısını, savaş suçlularını ırklarından, inaçlarından, milliyetlerinden ve sofra adaplarından bağımsız olarak yargılamak için gereken yargıç ve mahkeme salonlarının sayısını, eli silahlı global ve bölgesel süpergüçleri evcilleştirmenin çevresel bedellerini bir düşünün. Bütün bunların maliyetini sadece bir düşünün: Ne Japonya ne Suudi Arabistan bu kadar parayı çıkarabilir. Bu, gerçek bir kabus olurdu. Varsın olsun. Şu anki durum daha güvenlidir. Gelin Avro-Amerikan kendini aldatma ve etnik kendini beğenmişlik karnavalına katılalım. Gelin şişkin ücretli “objektif gazetecilerimizin” gençlik heyecanlarını paylaşalım ve tv panel “uzmanlarının” gerçek yaşam bilgisayar savaş oyunlarına katılalım.

Belki de öyle değildir. Bunların yerine kendimizi onların varsayım ve gerekçelendirmelerinden serbest bırakmalıyız. İçerikteki gerçek konulara bakmalıyız. Bu savaş demokrasi ve diktatörlük üzerine değil. Binlerce Iraklı insanı öldürmek ve sakatlamak, evlerini, okullarını, fabrikalarını yakıp yıkmak gerçekte onları politik baskıdan kurtarmanın hastalıklı bir yoludur. Savaş’ın Batı’nın petrol-yokluğunu gidermekle uzaktan yakından ilgisi yoktur. Eğer satmak gibi bir amaç yoksa fazladan petrole sahip olmanın hiçbir anlamı yoktur. Bu savaş uluslararası yasaları desteklemek için değildir. Yasanın uygulayıcılarının kendi geçmiş kayıtlarının ışığında, Hiroşima ve Viyetnam’dan Grenada ve Nikaragua’ya, bu türden önerilerin ciddiye alınamayacağı ortaya çıkar.

Bunlar gerçek konular değildir. Bunlar tam anlamıyla savaş propagandasıdır. Bu çatışmanın gerçek nedenlerini anlamak için gereken ana ipuçları Bush’un görünüşte zararsız “Yeni Dünya Düzeni” imalarında ve Saddam Hüseyin’in reddedilen “ilişki” (Kuveyt’in geleceği ve Filistin sorusunun çözümü arasında) isteğinde bulunabilir.

 

Yeni Dünya Düzeni

Körfez’deki çatışma sadece Soğuk Savaş sonrası uluslararası ilişkilerdeki zıtlıkların ve belirsizliklerin bir dışa vurumudur. Sovyet bloğunun çökmesiyle, ordu, siyaset ve daha az olmakla beraber ekonomiye dayalı eski uluslararası güç yapısı, Doğu ve Batı’daki iki güç bloğunun zıtlaşması çözüldü. Batı’daki kitle iletişim araçları ve siyaset yorumcuları komünizmin sözde “yıkılışıyla” bayram ederlerken, şanlı pazarın rakipsiz etkisi altında barışçıl ve uyumlu bir gelecek sözleri verirlerken aklı başında herkes için Soğuk Savaş sonrası dünyanın ciddi ekonomik, siyasal, ideolojik gerilim ve karşılaşmalar üzerinde döneceği açıktı. Batı’nın siyasal yorumları hep Sovyetler Birliği ve Doğu Avrupa’daki değişken duruma, sözde Kuzey-Güney ayrımına, çevreye, bölgesel çatışmalara vb. odaklanmıştır. Örneğin, “demokratik” ve “uygar” Batı’nın sınırları dışında kaynaklandığı varsayılan sorunlar. Bunlar gerçekte 90’ları karşılayan sorunların bir parçasıdır. Bununla beraber asıl sorun ve “Yeni Düzen” oluşturmaya yönelik her girişimin merkezi nedeni Batı’nın kendi içinden yatar. Doğu’nun yıkılışı karşı kutbu olarak Batı’nın, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Sovyet bloğunu kuşatıp bozguna uğratmak üzere biçimlenen siyasal, ekonomik, ideolojik ve askeri varlığın, da çözülüşü anlamına gelir. Batı, gerek bir kavram gerek siyasal-ekonomik bir gerçek olarak Birleşik Devletler’in hegemonyası veya sözümona “önderlik rolü” temelinde kurulmuştu. Bu rolü korumak veya genişletmek Soğuk Savaş sonrasında dönüşüme uğramış dünyada “Yeni Dünya Düzeni” konusunda Amerikan perspektifinin özünü sunmaktadır.

Orta Doğu’da son günlerdeki krizin öncesinde böyle bir perspektifin kendini gerçekleştirmeye elverişli karşılaşmalardan yoksun olduğu sanılıyordu. Japonya ve Batı Almanya’nın zorlu ekonomik güçler olarak yükselişi, Avrupa’nın birliğine doğru alınan yol ve iki Almanya’nın birleşmesi, Doğu Avrupa ülkelerinin pazar yandaşı Sağ yönündeki siyasal değişimleri, son olarak Sovyetler Birliği’nin siyasal ve ekonomik olarak Batı’ya açılması eski Batı’nın her yönünü çökertti. Sadece Birleşik Devletler’in liderlik rolü değil Amerikan hegemonyasına katkıda bulunan ve bunu koruyan, NATO gibi, gerçek kurumlar bile gittikçe gereksiz görünmeye başladı. Amerikan yabancı politikası odağını tümüyle kaybetti. Amerikan politikasının en sağındaki Soğuk Savaş şahin askerlerinin bile bazıları soyutlanmacılık avukatlarına dönüştüler. Körfez krizi Amerikan hükümetini bu trendleri tersine çevirmek için bir fırsatmış gibi gösterdi. Dini Yayıncılar’a verilen yakınlardaki bir konuşmada George Bush ABD’nin savaşla ilgili niyetlerini çarpıcı bir şekilde açıkladı. Amaç ABD’nin “liderliğini” ve “güvenirliğini onarmak”mış. Bu başarıldığında, diyor Bush, Filistin gibi uluslararası sorunlar ABD’nin “lider rolünü almasıyla” çözüme ulaşabilir.

Birleşik Devletler Irak’ın Kuveyt’i işgaliyle oluşan kendini yeniden süper güç ilan etme fırsatını değerlendirdi. Batı’da kendisi de 80’lerdeki politik duyarsızlıktan doğan dalkavuk gazeteciliğin başarıyla sürdürdüğü güçlü bir propaganda ve provakatörlük kampanyasının sayesinde yeni “Şeytan İmparatorluğu” bir gecede kuruldu. 17 milyonu aşmayan nüfusuyla bir üçüncü dünya ülkesi, borç içinde, tümüyle Batı’ya petrol dışsatımına bağımlı, komşusu İran’la sekiz yıl süren bir savaştan çıkmış ülke global bir tehdit olarak resmedildi. Başka koşullar altında olağan politik, diplomatik baskı ve jestler yoluyla çözülecek bölgesel sorunlar mantıkdışına itilerek “uygar dünyanın” bir ölüm kalım iddiasına dönüştü. Kıta Avrupa’sı ikilem içinde hizaya geldi. İddialı birleşik burjuva Avrupa’nın adamları Kohl ve Mitterand, Amerikan sınırsız gücünün sımgeleri Bush ve Baker’ın yanıbaşına itildi. Japon devi itaatkar bir tezgahtara indirgendi. Avrupa’ya Amerika’nın kapitalist Yeni Dünya Düzeni’ndeki kaçınılmaz “liderlik rolü” bir kez daha hatırlatıldı.

Irak savaş sahnesi iken bu savaşla sonuca bağlanacak ana konular aslında Batı’da yatmaktadır. ABD’nin Ortadoğu’daki “liderlik” ve güç gösterisi Soğuk Savaş sonrası Batı’da müttefik ve rakiplerine karşı komutanlık konumunu sağlamlaştırmak içindir ve ABD’nin global üstünlüğünün ön koşuludur. Ama ABD’nin eski dengenin köklü gözden geçirilmesine ve yeni burjuva ekonomik ve politik biçimlenmelere yönelik çabaları günümüz kapitalizminin politik ve ekonomik mantığının tersine işlemektedir. “İttifak”ın kırılgan doğası, Batılı müttefiklerin Doğu Bloğu’na karşı on yıllar boyunca gösterdikleri uyumun tersine, Amerika’nın çabalarının tarihsel sınırlarını vurgular.

 

Filistin ve Kuveyt: İlişkiler

Karşı siperde bir ülke veya siyasal bir rejim olarak Irak’ı değil yeni düzeni biçimlendirmenin başka bir tarafı, bölgesel bir güç olarak Arap nasyonalizmini görüyoruz. Bu, eski halkçı ve sömürgecilik karşıtı nasyonalizm değil OPEC sonrası Arap burjuvazisinin sözcüsüdür. Bu nasyonalizmin mücadeleciliği Arap yoksullarının çaresizliği veya Filistin halkının acılarının değil burjuva Arap devletlerinin dünya ekonomisinde, yerel ve uluslararası güç yapısındaki konumlarını iyileştirecek maddi olanaklarla karşılaşmalarının ürünüdür. Batı ile Doğu’nun karşılaşması ve eski denge böyle beklentileri boşa çıkarıyordu. Batı’nın Ortadoğu’daki nüfuzu Sovyetler’i kuşatma siyasetinin dayanakları olarak İran ve İsrail devletlerine dayanıyordu. Batı yanlısı Arap devletleri bile –Ürdün, Suudi Arabistan ve daha sonraları Mısır- İsrail ve Şah dönemi İran’ın yararlandığı, kapitalist gelişme ve teknolojik ilerlemenin koşulu sayılan Batı’yla yoğun siyasal ve ekonomik ilişkileri kuramıyorlardı. Bunun yanısıra Doğu Bloğu’nun, yıkılışından çok önce, etki alanındaki bölge ülkelerinin ekonomik büyümesi için sunabileceği her türden çerçeveden yoksun olduğu ortaya çıkmıştı. Ancak daha geniş çaplı uluslararası kaygılar Batı’yi İsrail’e bağladığı sürece Arap ülkelerinin İsrail’den 50 kat daha büyük bir nüfus ve geniş ekonomik, petrol, doğal gaz ve iş gücü kaynaklarına karşın uluslararası siyaset alanında ve dünya ekonomisinde aynı ölçüde etkin olmaları olanaklı değildi. Burada son savaşın Filistin sorunuyla yadsınamaz ilişkisi ortaya çıkıyor. Arap liderlerinin bir iğne ucu kadar Filistin halkının acılarını düşünüp düşünmediklerinden bağımsız olarak (genelde düşünmüyorlar) Filistin sorunu Amerika ile Batı’nın Arap dünyasına yaklaşım biçiminin belirleyici özelliğine dönüşmüş durumda. İsrail ve Filistin sorunu Arap dünyasının Batı’yla tam ekonomik ve siyasal entegrasyonunu engellemektedir. Arafat’ın dediği gibi Araplar Batı’yla olmak istiyorlar ancak “köle değil ortak olarak”. Mısır pan-Arabizm’den uzaklaşmak ve İsrail’le kendi başına anlaşmaya varmak yoluyla bu ereğe ulaşmaya çabaladı. Bu strateji yenilgiye uğradı. Militan nasyonalizm güç gösterisinde bulunarak aynı ereğe ulaşmak istiyor. Batı’yla daha iyi koşullarda birleşebilmek için onunla savaşıyor.

Irak’ın Kuveyt’i işgali başta Irak’ın kendi ülkesel ereklerine ulaşması için açık askeri bir eylemdi. Irak açısından en iyi senaryo sessiz sedasız ve bölgesel ivedi sonuçları olmayan bir ilhaktı. Ancak bu hareket Batı’nın sert tepkisiyle karşılaşınca Irak’ın sonuçsuz eylemi daha geniş, bölgesel ereğe hizmet eden bir eylem olarak Arap nasyonalizmi tarafından karşılandı.

Arap nasyonalizminin niçin eylem alanını daha geniş gördüğü, yıkıcı bir savaşın niçin hala siyasal bir ilerleme sayılabileceğini anlamak güç değil. Sovyet bloğunun yıkılışı İsrail’in Batı için stratejik önemini azalttı. Bölgenin ekonomik ve antropolojik gerçeklerinin kendilerini Batı’nın siyasetine dayatacağı gün uzak değil. Dünyanın eski siyasal coğrafyasının değişimi, Avrupa, Sovyetler, Yemen ve Kore’deki gelişmelerden de ortaya çıktığı gibi, zorunludur. İktidarın uluslararsı ölçekte burjuva devletleri arasındaki bölüşümü zorunlu olarak gözden geçirilmeli, teknolojinin gelişmesi ve sermayenin globalizasyonu sonucunda ileri kapitalizmin sınırlarının dışında ortaya çıkan yeni siyasal ve ekonomik merkezleri de kapsamalıdır. Batı ile Doğu bloklarının karşılaşması sonucunda üretilen ve sürdürülen eski kaba bölümlenme çökmüş durumda. Bölgesel düzeyde yükselmekte olan güçler kararlı eylemlerle yazgılarını belirleyebilecekleri konusunda daha umutlu olabilirler.

Militan Arap nasyonalizminin bazı erekleri fiilen gerçekleşmiş durumda. Savaşın sonucu ne olurs olsun bölgede İsrail aleyhine olacak büyük değişmeler halen sürmektedir. İsrail’e para ve füze verilmesi göstergesi sayılan Amerika ile İsrail’in ilişkilerinin iyileşmesi sürecinin devam etmesi gelecekte olanaksız görünüyor. Savaşın son bulmasıyla Batı veya Avrupa’nın İsrail’e baskısı artacaktır. Arap nasyonalizmi şimdi bile Arap dünyasının siyasal ve ekonomik ağırlığının tanınmasını Batı’ya dayatmış durumda. Şimdi bile Batı Filistin konusunda düne kadar benzeri bulunmayan ödünler konusunda taahütlerde bulunmuş durumda. Ayrıca bunun bazı yan etkileri de var. Ortadoğu’da nasyonalizm insiyayifi pan-İslamizmden geri aldı. İslam Arap dünyası siyasetindeki ikinci sınıf rolüne, özünde nasyonalist olan siyasal eylem için seferberlik aracı olmaya geriletildi. Son olay İran’da bile Hizbullah’ın pan-İslamist kanadının dosyasının kapatılmasına neden oldu. Irak için askeri bir direnişten sonra ayakta kalmak siyasal bir başarı, uzun vadede ise askeri bir başarı sayılmaktadır. Irak’ın Amerika tarafından işgali veye Amerikan güçlerinin uzun süre için bölgede kalmaları şimdiki savaşı kesinlikle Amerika için ikinci bir Viyetnam’a dönütürür. Bu durum Batı’da çatlamaya ve Amerika’nın Kıta Avrupa’dan soyutlanmasına yol açar. Bundan başka, Irak’ın Arap dünyasındaki konumu önder bir ülke olarak güçlenecektir.

 

Bu Savaş Durdurulmalı

Bu savaş, başta yol açtığı vahşetten dolayı durdurulmalıdır. Bu savaş şimdiye kadar binlerce suçsuz insanı kurban etmiştir. “Cerrahi kesinlikle” bombardıman düşüncesi bir söylencedir. Bir ülke bütünüyle bombalanmış durumda. Genç, yaşlı, kadın, çocuk halk bombalar ve füzelerle katlediliyor ya da su, elektrik, sağlık ve ilaç yokluğundan yaşamını yitiriyor. Bu savaşın Irak suçsuz halkının başına getirdiği felaketler Batı medyası tarafından sonsuza kadar saklanamaz. Gerçekler ortaya çıktığında –ki yavaş yavaş ortaya çıkıyor- insanlık utanca boğulacaktır.

Bu savaş dünyaya dayattığı siyasal, kültürel ve ahlaki gericilikten dolayı durdurulmalıdır. Göstergeler şimdidien ortada. Süpergüçlerin militarist müdahalesi, ulusal şovenizm, sömürgeci zihniyet, ırkçılık, yurtseverlik, dini bağnazlık, terörizm ve dalkavuk jurnalizm, bunlar bu savaş yoluyla iplerini koparan güçlerin bazıları. Bunlar oluşmakta olan sözümona “Yeni Dünya Düzeni”nin gerçek özellikleridir.

Yaşamda ve Ölümde Kadın:

 

 

İngiltere [1994] Mart ayının başlarında korkunç bir olayla irkildi. Loş kafeleri, 11. yüz yıldan kalma büyük kiliseleriyle ünlü mütevazi, tarihsel Gloucester kentinde son yirmi beş yılda gerçekleşen gizemli cinayetlerin kurbanları olan kişilerin cesetlerinin bulunduğu bir ev keşfedildi. “Ölüm evi” ve “korku sarayı” olarak adlandırılan Cromwell caddesindeki 25 numaralı evin bodrumunun tabanından, arka bahçesinden ve banyosundan Mart ortasına dek dokuz ceset çıkarıldı. Polisin tahminlerine göre, son yılarda bölgede kaybolanlar gibi bulgular göz önünde tutulduğunda bu sayı 30’a yükselebilir.

Yeni cesetlerin bulunmasıyla son yıllarda yakınları kaybolanların soluğu bir kez daha kesiliyor. Her yeni cesetle birlikte kameraları ve piknik malzemeleriyle çevreyi mesken edinmiş gazetecilerin, turistlerin ve meraklı insanların bölgeye akını bir kez daha yoğunlaşıyor. Bölge sakinleri pencerelerini kiralıyorlar. Herkes, işine veya uzmanlık dalına göre bir görüş bildiriyor. Gloucester belediye başkanı “bir kentin ölümü”ne üzülüyor. “Bilim” muhabirinin teki bu sıralar polis tarafından arama ve kazıma çalışmalarında ana aygıt olarak kullanılan, Falkland Savaşı’nda ordunun mayın tarama aletinin radar teknolojisine hayran kalıyor. Adli tabipler kurbanların genlerini inceleyerek ve yüzlerinin biçimini yeniden oluşturarak kimliklerini bulmakla uğraşırken psikologlar da katilin imgelemini ve iç dünyasını kavramaya çabalıyorlar. Böylesi cinayatleri nasıl bir canavar, hangi karmaşık hastalıklı bir kişi işleyebilir? Bu cinayetleri işleyen kişinin “hasta” olduğu konusunda hemen hemen herkes görüş birliğinde. ABD’de, benzer bir davanın adli tabibinin dediği gibi böylesi “olağandışı cinayetler” işleyebilen kişi nasıl sağlıklı olabilir?

Ölüm evinin sahibi ve sakini 52 yaşında bir inşaat ustası olan Fredrick West bu cinayetleri işlediği suçlamasıyla tutuklandı. Kuşkusuz birçok sayıda psikanalist onun kişiliğinin labirentlerine dalıp tahminleri konusunda çok sayıda kitap yazacaklardır. Ancak polisin ve muhabirlerin bütün raporlarında ifade edilip geçilen basit bir cümle katil ve onun iç dünyasının çok ötesindeki gerçekleri gösteriyor: Bu cinayete kurban gidenlerin hepsi kadın.

… ve bu da bizi Anthony Kennedy’ye getiriyor.

9 Mart tarihli London Times gazetesinin 4. sayfasında, hem de tesadüfen Cromwell caddesindeki olayın Gloucester kentinin sevecen yüzünde bıraktığı ize ilişkin bir yazının tam arka yüzünde, İngiltere Kilisesi’ndeki son önemli gelişmeler ve iç çekişmelerinin bazı örneklerine ilişkin bir yazı yayımlandı. Hikayenin kahramanı Lutton ve Gedney Başpiskoposu aziz Anthony Kennedy hazretleridir. (Yaklaşık 500 yıl önce Romen Kilisesi’nden ayrılan) İngiltere Kilisesi, sonunda, 12 Mart’ta, Merkezi Sinudu’nda kadınların piskoposluğunu onaylamasından 20 yıl sonra, Bristol Katedrali’nde 32 kadını piskoposluk mertebesine çıkardı. İngiltere kamuoyunun gözünde, herkesten önce de ilgili kadınların nezdinde bu, kadın haklarının elde edilmesi doğrultusunda atılmış büyük bir adımdır. İçlerinden biri büyük bir heyecanla “yalnızca kilise gözünde eşit olduğumuzda Tanrı nezdinde eşitiz denebilir” diyor. Açık olan şey önümüzdeki birkaç ay içinde, İngiltere’de, erkek meslektaşlarının yanında, minberlerden kadının ataerkil toplumun ayaklarının altında çiğnenmesinin Tanrısal anlamı olan kadın ve kadının tanrı katındaki özel yerine ilişkin dinin köhnemiş, ataerkil öğretilerini insanlara yutturacak yaklaşık bin iki yüz kadın piskoposumuzun olacağıdır.

Bu konunun tartışmamızla ilgili olmasına karşın bu tartışmayı burada noktalamak durumundayız zira amacımız Kennedy Hazretleri’ni tanıtmaktır.

Kendileri, bazılarının nefret duygularından dolayı Romen Kilisesi’nin kucağına bile geri döndüğü İngiltere Kilisesi’ndeki birçok erkek piskopos gibi, bu gelişmelerden oldukça sinirlenmişlerdir. Şöyle diyorlar:

“Kadın piskoposlar darağıcında yakılmalılar, çünkü hiçbir hakları olmadığı bir güce el atıyorlar. Ortaçağ’da bunun adı sihir ve büyü idi. Cadılara karşı koymanın tek yolu onları darağaçlarında yakmaktır. İncil bu konuda açık konuşuyor. Kadınlar ile erkekler biyolojik açıdan farklıdırlar. Hiçbir zaman birbirimiz gibi olamayız. Bir kadının nasıl İsa’nın imgesi olabileceğini düşünemiyorum, cerahhi buna bir çözüm değil.”

Fredrick West veya Ölüm Evi’nin katili her kim ise o, cehennemliktir. Polis götürüp saklayacaktır onu. Ettikleri, yıllarca, insanları ıssız köşelerde ürkütmeye devam edecektir. Anthony Kennedy ise cennetliktir, İsa’yi bütünüyle temsil etmeyi sürdürecektir, anaokul yaşındaki çocuklarımız yüzüne gülümseyip selam vereceklerdir, hiç kimse evinde bir ceset, zihninde korkunç bir bilmece aramayacaktır. Ne var ki bu ikisi aynı kişi ve bu iki olay aynı olaydır.

Anthony Kennedy’nin hışmı ve laneti Gloucester’deki cinayetlerin bilmecesinin çözüm anahtarını sunuyor. Her ikisi de kadınlara karşı şiddetin canice örnekleri ve kadınlara karşı şiddetin onaylanıp kutsanması olarak algılanmalıdır. Bu şiddet West’in engelli beyninden veya Kennedy’nin arızalı dininden kaynaklanmıyor. Her ikisi de kurbanlarını toplumun daha hukuksuz kesimlerinden seçecek kadar akıllı. Bu şiddetin kaynağı kadını binbir kaba veya ince gelenek, görenek, yasa ve kural yoluyla bastırılabilir ve değersiz olarak tanımlayan, bilerek ve bilinçli biçimde ve genelde en şiddetli yöntemlerle kadının kurban konumundan kurtulmasının yolunu kapayan dünyadır.

Burası Ortaçağ değildir. Burası kapitalizmin dünyasıdır. Pazar ve karla çelişen herşey, er ya da geç, bir yana bırakılacaktır. En direngen düşünceler ve dogmalar, en eski gelenek ve görenekler ticaret ve üretimin en sıradan, en gündelik gereklilikleri karşısında bir yana atılmışlardır. Dolayısıyla kadın düşmanlığı, kadına baskı, cinsel ayrımcılık ve kadına uygulanan şiddet bu dönemin insanlarının yaşamlarının ayakta duran bir gerçeğiyse, kadının özgürlüğü için güçlü, toplumsal hareketlere karşın cinsel baskı dünyanın dört bir köşesinde hüküm sürüyorsa kerametini burada, bu dönemde ve bu düzenin çıkarlarında aramak gerekir.

“Cinnet”ten kaynaklanan cinayet her zaman olabilir. Ancak kurbanları, sokaktan eve, okula ve fabrikaya kadar genelde kadın olduğu cinnet cinnet değil ...sahand.

Eylül’den Sonra Dünya

Afganistan’da bir savaş sürmekte değil. Mantıksal olarak bir savaşın en az iki tarafı olması gerek. Şu an sürmekte olan şey Afganistan’ın Amerika tarafından bombalanmasıdır. Kendi kendini dünya jandarması ilan etmiş dünyanın tek süpergücünün bu yeni icat ettiği taktikle milyonluk ölçekteki terör ve korkutma resmen savaş yerine oturtulmuş durumda. Vietnam’dan sonra Amerikan toplumunun uzak cephelere yollanan askerlerin ceset torbalarının dönüşünü görmemesi gerek. Bunun bedelini ise kötü talihten dolayı Amerikan Ulusal Güvenlik Konseyi ve Dış İşleri Bakanlığı’nın Dr. Strange Love’larının tezlerinde Amerika’nın yeni şeytan yüzlü düşmanı ve “şer imparatorluğunun” yeni önderi olarak tanımlanan ülkenin sivil halkı ödemek zorundadır. Amerika’nın vermediği kayıpları yüzlercesiyle genelde dünyanın yoksul ve marjinal bir ülkesinde ekmeklerini zor bela elde eden sivil halka yüklüyorlar. Bir gün kura Irak halkı adına çıkar, bir gün Yugoslavya, bir gün Libya ve başka bir gün Afganistan. Gece karanlığında on bilerce metrelik yükseklikten, uzak okyanusların dalgalarının ardındaki gemileri ve denizaltılarından halkın kentlerinin başına on binlerce ton bomba ve füze yağdırıyorlar. Övünçle karşı taraftaki ülkeyi “bombalarla taş devrine geri götüreceğiz” diye ilan ediyorlar, bununla birlikte “akıllı” Amerikan bombalarının yalnızca suçlululara isabet ettiğinde ısrar ediyorlar. Amaç korkutmaktır. Bütün toplumu korkutmak. Korkuyu, ölüm korkusunu, yurtsuzluk korkusunu, toplumu felçe uğratacak ve her türden direnişi olanaksız kılacak biçimde uygarlığın bütün göstergelerinin yok olmasının korkusunu egemen kılmak. Amerika kara kuvvetleri şimdi atışların bitimi ve toz duman ile uğultunun dinmesinin ardından gidip cansız avı getirecek bir av köpeğidir yalnızca.

Taliban’a hiç kimsenin, Amerika ve Batı’nın bile, savaş ilan etmesi kınanamaz. Taliban gitmelidir, son çözümlemede de şiddet ve askeri operasyonla devrilebilir. Batı’nın Taliban’a karşı şimdiki düşmanlığı bu güne kadarki dostluğuna yeğdir. Zaten Batı’nın iş başına getirdiği katillerin dükkanlarının kapanmasına kimse karşı değil. Ancak savaş ve terör arasında fark var. Amerika ile İngiltere’nin Afganistan’da yaptıkları terörist eylemlerdir. Afganistan kentlerinin ve yerleşim birimlerinin bombalanması kınanmalı ve derhal durdurulmalıdır. Taliban’ın askeri gücü ve süpergüçlerin Afganistan’da dize getirilmelerinin tarihiyle ilgili anlamsız ve başı sonu belirsiz mitolojiler bu terörist yöntemin sürmesine hizmet etmektedir. Sovyetler’e karşı savaşta Afgan Mücahitleri Batı ile Amerika’nın perde önündeki gücüydüler. Taliban, Batı’nın Pakistan ve Arabistan’ın yardımıyla yarattığı bir cinayet ve uyuşturucu kaçakçılığı çetesidir. Düğmesini kapatıp bir kaç hafta içinde ortadan kaldırabilirler. Ancak hava terörizmi daha güvenli, daha göz kamaştırıcıdır, dünyanın hoşnutsuz halkı için daha ibret vericidir, daha süpergüçcedir. Bu insanlık dışı yöntem karşısında durmak gerek.

Amerika ile İngiltere’nin Afganistan’daki operasyonları Taliban’ın devrilmesi ve Bin Ladin’in öldürülmesiyle sonuçlansa bile Batı’ya karşı İslamcı terörizm tehlikesini azaltmadığı gibi bu terörizmin boyutlarını şiddetlendirir ve genişletir. Bunu Batı devletlerinin önde gelenleri de bilmekte ve bu konuda Batılı ülkelerin yurttaşlarını uyarmaktalar. Ancak 11 Eylül cinayetine karşı Afganistan’ın ilk sahne ve Amerika’nın “intikamı”nın ilk alanı seçilmesinin onlar için iki önemli özelliği bulunmaktadır:

Birincisi, İslamcı terörizm ve bu terörizmin beslendiği Batı karşıtı nefretin siyasal bir olgu ve siyasal bir çözümü olduğunu kabul ederlerse bile salt siyasal bir tepkinin Amerika topraklarında gerçekleştirilen büyük fiziksel ve askeri bir saldırıya yeterli ve uygun bir yanıt olacağını düşünmezler. Militarizm Amerika’da resmi ideolojinin ana dayanaklarından biridir ve bir süpergüç olarak Amerika’nın kimliğinin tanımlanmasının köşe taşıdır. Amerika’ya saldırı, bu bakışa göre, yalnızca başkasına başka bir yerde saldırıyla yanıtlanabilir. Amerika için 11 Eylül’ün intikamı, siyasal İslam ve İslamcı terörizmin niteliği, nedenleri ve özelliklerinden bağımsız olarak, yalnızca askeri bir hareket olabilir. Bu askeri hareket büyük olmalı, “Amerika’nın hışmını ve gücünü”, Amerika’nın şiddetini temsil etmeli. Ancak büyük askeri harekatın alana gereksinimi vardır. Savaş, savaş meydanı gereksinir. Afganistan’ın seçilmesinin nedeni Bin Ladin’in orada bulunmasından dolayı değildir, tersine Bin Ladin’in seçilmesi Afganistan’da bulunduğundan dolayıdır. Aleni veya gizli olarak İran’da, İngiltere’de, Fransa’da, Mısır’da, Pakistan’da, Lübnan’da ve Filistin’de, Bosna ve Çeçenistan’da yaşayan İslamcı terörizmin ele başlarının sayısı az değil. İslamcı terörizmin tanımlanmış hiyerarşik bir piramit olduğu, başında da Bin Ladin’in bulunduğu görüntüsü saçmadır. Bu hiyerarşi içinde Hameneyi’nin Bin Ladin’in altı olması olanaklı değil. Anahtar Afganistan’dır. Büyük askeri harekatın alanı olabilecek bir yer. Afganistan, Amerikan yönetiminin sözünü verdiği geniş ve korkunç ölçekteki askeri “Amerika’nın İntikamı” harekatının olanaklı tek alanıdır. Afganistan dışında böyle tanımlanabilecek ve saldırılabilecek bir askeri hedef bulunmamaktadır. Burada bile Batı devletlerinin başındakiler yok edilmek üzere yeterince yüksek binaların ve geniş köprülerin olmayışından yakınıyorlar.

İkincisi, önceki bölümde de söylediğim gibi, Afganistan’da, Taliban ve Bin Ladin’le çekişmenin arkasında belirlenmesi istenen şey Amerika ve Batı’nın siyasal İslam’la ilişkileri ve güç dengeleridir. “Terörizme karşı uzun savaş” siyasal İslam’a karşı güç denemesinin parolasıdır. Sovyetler’in yıkılışından sonra yeni dünya düzeninin daha kalıcı özelliklerinin tanımlanması için Amerika açısından er ya da geç gerçekleştirilmesi gereken bir güç denemesi. Soğuk Savaş’ın bir yan ürünü olan siyasal İslam, Sovyetler’in yıkılışından sonra, Ortadoğu ülkelerinde ve Batı toplumları içindeki “İslami” ortamlarda güç iddiasında bulunan burjuva bir kutup olarak boy göstermiştir. Bu hareket dünyanın bir kısmında ve İran ve Pakistan gibi oldukça önemli ülkelerde ya resmi olarak yönetimdedir veya bir çok siyasal dayanağı elinde bulundurmaktadır. Çekişmenin bir köşesi Filistin ile İsrail’in gelecekleri konusundadır. Eski Sovyet cumhuriyetlerinde, nükleer silah yığınaklarının bir adım uzağında at koşturmaktadır. Batı’da, Arabistan’ın parası, devlet sübvansiyonu ve kokuşmuş kültürel relativizm ideolojisinin sayesinde İslamzede ortamlardaki gençleri yığınla saflarına katmaktadır. Batı açısından bu siyasal İslam Sovyetler’in kuşatılmasında rol oynayacak olan, İran monarşi karşıtı devriminde solun önünü kesecek, Arafat ve Arap nasyonalizmin başına dert açacak o aynı işbirlikçi ve kukla hareket değildir. Bu hareket şimdilerde daha büyük iddialar taşımaktadır. Batı’nın gölgesinden çıkmıştır. 11 Eylül’de, Amerika açısından, siyasal İslam fazladan bir adım attı. Amerika’nın kalbinde gerçekleştirilen bu terörist saldırı bu kaçınılmaz güç denemesinin düğmesine bastı. Bu olaylar aslında Amerika ve Batı’nın siyasal İslam’la güç savaşının uğrakları ve aşamalarından başka değildir. Amerika açısından bu, İslami devletler, İslamcı partiler ve siyasal İslam hareketinin bütününe karşı bir savaştır. Taliban, Oartadoğu’da siyasal İslam’ın gücünün en güçsüz, karnı en yumuşak ve içi en boş göstergesidir, kaçınılmaz olarak da bu bütünsel güç savaşına girmenin en uygun giriş kapısıdır. Amerika’nın Afganistan’da askeri ve pratik zaferi siyasal İslam’ın gücünün temellerine dokunmayacaktır. Bu bilinmektedir. Ana güç odakları birinci derecede İran ve Arabistan’da, Mısır, Lübnan ve Filistin’deki İslamcı örgütlerdedir. Ancak bu bir güç savaşıdır, bir ölüm kalım savaşı değildir. Dünyanın bugünkü çerçevesinde Amerika ile siyasal İslam’ın askeri olarak gerçekten karşılaşmalarına olanak tanıyan tek alan Afganistan’dır. Her şey ansızın dağılmadan “terörizme karşı uzun savaş”ın göz kamaştırıcı ve sonuca çabuk ulaşabilen askeri bir hareketle başlatılabileceği tek alandır.

Bu siyasal bir çekişmedir

“Terörizme karşı uzun savaş”, Amerika’nın siyasal İslam’la güç savaşı, Afganistan’dan sonra siyasal bir çekişme niteliğinde olacaktır, taraflar bazı uğraklarda birbirlerine karşı bölgesel askeri harekata ve terörist saldırılara başvursalar bile. Amerika açısından bu savaşın amacı siyasal İslam’ı elemek değildir. Hatemicilerin propagandatif alkışlamalarının tersine “İran’ı bombalamaktan kurtaran” şey Hatemi beyefendi ve uzgörülü siyaseti değildi. İran’a saldırı ve böylesi bir bombalama temelde Batı’nın gündeminde değildir. Afganistan’dan sonra Amerika’nın bir zamanlar terörist olarak nitelediği devletlerle birer birer savaşa gireceği varsayımı oldukça yüzeyseldir. Batı’nın bu güç denemesindeki amacı siyasal İslam’ın yok edilmesi veya İslamcı yönetimlerin yıkılması değil İslami harekete hegemonyasını dayatmak ve oyunun kurallarını belirlemektir. Amerika açısından bu hareket sınırlarını tanımalıdır. Operasyon alanını bölgeyle sınırlandırmalıdır, kendi konumunu ve Amerika’nın özel yerini anlamalıdır. İslamcı yönetimler işbaşında kalabilecekleri gibi terörizm de mübahtır, bu terörizmin kurbanlarının İran, Afganistan, Pakistan ve Türkiye’deki komünistler ve solcular olmaları koşuluyla. Ancak Amerika topraklarında saldırı işin suyunu çıkarmaktır. Amerika bu dersi ve bu dengeyi Ortadoğu’ya taşımak istiyor.

Bu bir güç savaşıdır, İslam, liberalizm, Batı demokrasisi, özgürlük, uygarlık, güvenlik veya terörizm ile ilgili bir çekişme değildir. Bu Amerika süpergücünün Ortadoğu’da güç iddiası taşıyan ve uluslararası bir eylem alanına sahip bir hareketle siyasal bir dengenin tanımlanması ve nüfuz ve hegemonya alanlarının sınırlarının çizilmesi üzerine mücadelesidir. Batı, Ortadoğu’da Batı demokrasileri kurmak peşinde değildir. Amerika, Pakistan ve İran ve bölgedeki gericilerin geniş yelpazesi daha şimdiden başka bir despotik ve gerici yönetimi Afganistan halkına dayatmak üzere birbirleriyle pazarlık etmekteler. Günümüz dünyasının bu en gerici yönetimleri olan İran, Arabistan, Pakistan ve körfezdeki Arap şeyhlikleri Batı’nın bu çekişmedeki resmi ve pratikteki müttefikleridirler. İslami yönetimlerin devrilmesi durumunda bile Batı’nın bölge için uygun bulduğu alternatif yönetim gerici sağ partiler ve polisiye ve askeri yönetimler olacaktır.

Tarihi Amerika yazmıyor

Ancak bu sürecin geleceğini Batı belirleyemez. Amerika’nın şu anki politikaları ve eylemleri Ortadoğu’nun mevcut siyasal çerçevelerini ister istemez dağıtacaktır, ancak oluşacak olan alternatif ilişkileri başka güçler belirleyeceklerdir. Batı’nın siyasal İslam’la karşı karşıya gelişinin İslami hareketin, bu hareketin partilerinin ve yönetimlerinin zayıflamasına yol açacağı kuşku götürmez. Ancak bu çekişme boş bir sahnede gerçekleşiyor değildir. Ortadoğu, Batı’nın da olduğu gibi, Batı burjuvazisinin siyasal İslam’la bu çekişmesinden önce var olan ve çeşitli toplumlarda siyasal süreci biçimlendiren toplumsal hareketlerin çekişme alanıdır. Batı’nın siyasal İslam’la kavgası, bütün önemine karşın, bu toplumlarda tarihin motoru ve onu ilerleten güç değildir, tersine, kendisi bu tarihin içinde yer alır ve anlamalandırılır. Yeni dünya düzenini belirlemek üzere savaşımın daha önemli oyuncuları bulunmaktadır. Toplumsal sınıflar ve onların siyasal hareketleri, gerek Batı’da gerek Ortadoğu’da, dünyanın siyasal, ekonomik ve kültürel geleceği konusunda saflarını almışlardır. Batılı siyasetçilerin ve önderlerin ve siyasal İslam’ın başındakilerin isteklerinden bağımsız olarak bu süreçlerin nihai yönünü belirleyecek olan bu hareketler olacaktır.

Özel olarak, Ortadoğu’yu ilgilendirdiği ölçüde, Batı siyasal İslam’ın kısmi bir geri çekilişini ve onunla bir arada yaşamanın yeni temellerini tanımlama isteğinde olsa bile, sosyalist, özgürlükçü ve sekülerist hareketler bölgede, bu yeni koşullarda, Batı’nın tasarılarından bağımsız olarak öne çıkacaklardır. Örneğin, bana göre İran’da siyasal İslam devrilecektir, bu karşılaşmada Batı’nın böyle bir eğilimi veya yönsemi olduğundan dolayı değil bu çekişmenin ortasında ve buna koşut olarak İran halkının ve ön safında işçi komünizminin İslam yönetimini alaşağı edeceklerinden dolayı. İslam Cumhuriyeti’nin yenilgisi siyasal İslam’ın gövdesine indirelecek en büyük darbe olacaktır. Filistin sorununun çözümü Ortadoğu’da siyasal İslam’ın büyümesinin siyasal, düşünsel ve kültürel koşullarının dünya çapında yok olmasının koşuludur, İslam Cumhuriyeti’nin yenilgisiyse siyasal islam’ın Ortadoğu’da güç iddiasında bulunan bir hareket olarak parçalanmasının koşuludur. İran İslam Cumhuriyeti olmaksızın siyasal İslam Ortadoğu ölçeğinde ufuksuz ve geleceksiz bir muhalefet hareketine dönüşür.