خون و خاطره
برای شهيد پيشتاز : دکتر حسين فاطمی
به نوجوانی من اتفاق می افتاد
تو را به جانب ميدان تير می بردند
تنت ز دشنه دژخيم، همچنان مجروح
زبان به روزه و جانت ز هرم تب، می سوخت
خبر، بريده به مشهد رسيده بود
تو را به جانب ميدان تير می بردند
غروب بود و چه پائيز ارغوانی محزونی
و من دويده بودم و از زير خاک باغچه بيرون کشيده بودم باز،
کتاب ها و مجلات، خاک خورده خود را
و روزنامه های بی تو را، سرمقاله های تو را
که سال پيش چنان با غرور می خوانديم
سر کلاس به هنگام درس اجتماعی و انشاء
و بحث می کرديم
و عکس های تو را در کنار تخت " پدر"
که سخت دوست شان داشتم ،
ز گردوخاک به تندی زدوده بودم و اطراف خويش چيده بودم شان
درون خلوت تنهائی اطاقک درسم
و شام بود و چه پائيز بغض کرده خاموشی
صدای گرم تو در ذهن من طنينی داشت
طنين آن سخنانی که در مراسم بعد از فرار شاه
ميان خلق، به هنگام مهرو موم کاخهای سلطنتی می گفتی
تو را به جانب ميدان تير می بردند
و برگهای خيس کبود درخت های خانه ما می ريخت.
و روز بعد، سراسيمه، مادرم پرسيد:
چه پيش آمده بودت که تا سحر ديشب،
به های های، چنان می گريستی در خواب؟
و بيست سال همی بيش نيز از آن روز و روزگار گذشت
و همرهان تو اما نه، پيروان تو آری
به جد و جهد، چنين راه سنگلاخ پر از پرتگاه را،
به پای خسته و مجروح
و گاه نيز به دندان و چنگ، طی کردند
به سال های پياپی به کندی و تندی
و در تمامی اين سال ها حضور تو می بود
که می شکفت به هنگامه ها و ميدان ها
و در تقاطع سلول هها و زندان ها
به واپسين لحظاتی که اشکبوسه بدرود دوست، بدرقه می کرد،
شهيد لحظه ديگر را
و اين چنينان بود
و کاروان شهيدان، مدام سوی تو می آمد
و نبض اين مبارزه می کوفت تا گريخت سرانجام دشمن اين خلق
نخست مرحله طی شد.
به چهل سالگی ام اتفاق می افتد
پس از گذار ز دالان جان فشانی يک نسل-
که سالروز به خون خفتن تو را بتوانيم بر مزار تو، اينگونه، گرد هم آئيم
و باز می بينم
چه سال های دگر در نبرد بايدمان بگذرد
که تا سراسر اين سرزمين ميهن خونبار را
به قهر خلق، ازين گند ريشه های آفت ديرينه پاک کنيم
و اين ستمزده گان، اين برادران ديگرمان را
به تيره های فراوان قوم ايرانی
ز بند رسته و همدوش و سرفراز بيابيم
به زير آبی اين آسمان ايرانشهر